--mijn hoofd zat vroeger vol woorden

Vanavond zit ik op mijn dooie gemak een computermagazine te lezen op de trein van half vijf. Mijn rugzak staat naast me op de zetel. Er is plaats zat op de trein. Komt daar nondedju een koppel met valiezen de trein opgestommeld. Dat vrouwmens stopt voor mijn zetel. Die vent hijst daar een stapel valiezen in het bagagerek. Ploft zich totaal uitgeput voor me. Dat vrouwmens staat me daar demonstratief aan te kijken, zo van kan die rugzak hier even weg? Ik neem de rugzak bij me op mijn schoot, allerlei pogingen ondernemend om mijn magazine verder te lezen. Met je armen bovenop een rugzak de finesses van Windows XP doornemen, leuk hoor. Ze wringt zich naast me met haar vette kont. Die vent van haar, hij druipt van het zweet van het valiezen sleuren, wie weet van hoe ver komt hij, de sukkel, zet zich tegenover me. Zij plaatst demonstratief een rugzak op de vrijgekomen zetel. Ze kijkt me van opzij recht in mijn ogen. Ik doe mijn “al-wat-oudere-computer-nerd-look”. Mond lichtjes geopend, op en neer kijkend van mijn waanzinnig boeiend, vreselijk moeilijk artikel, een heel klein beetje kwijlen mag. Als je dit staande doet, moet je wat wippen van het ene been op het andere, da’s zeer overtuigend. Ze kijkt gegarandeerd niet meer naar me voor de rest van de reis. Maar ze stinkt! Dat mens stinkt! Ik kan me niet meer concentreren op mijn artikel over de diepste geheimen van Windows XP. Die walm verhindert me het verder lezen. Is het haar mond? Nee, die is krampachtig in een streep gesloten. Haar voeten? Die zijn stevig verpakt in kolossale schoenen. Wat een poten! Haar oksels? Daar zitten vier lagen kleren boven. Ik raak er niet aan uit. Geen typische zweetgeur, geen tenenschimmel, geen gynaecologisch probleem, ik ken echt nogal wat vrouwengeurtjes. Het is een nieuwe stank, ik heb iets zo weerzinwekkend nog nooit geroken. Misschien heeft dat wijf een lijkgeur, bedenk ik gaandeweg. Ze is al dood en ze weet het niet. En die vent, hij snuift niet zoals ik, hij ruikt al lang niets meer, zijn neus is dood, hij zit daar te zweten, de sukkel, en naar buiten te staren. Afwezig. Ook dood. Jezus. Have fun. Ben ik blij dat ik naar huis mag naar mijn eigen vrouwtje. Zij ruikt naar lekkere dingen. Zij ruikt naar aarde, naar groen, naar goed leven. Naar blijgezind genieten van het leven. Go home, jaco, go home. Ik zal weer een record rijden met mijn fiets.