--mijn hoofd zat vroeger vol woorden

Zij weende, hij kuste.

Woensdagavond laat stapte ik uit op het perron in Gent. Een jong koppeltje was er afscheid aan het nemen. Hij vertrok met pak en zak, zij bleef achter.

Het meisje weende bittere tranen. Hij bleef maar kusjes geven.

De conducteur, een al wat oudere, grijze man, stond discreet van op een afstand te kijken. Met één oog naar het koppeltje, met zijn ander oog naar het uurwerk.

Hij keek vertederd naar het meisje. Hij dacht waarschijnlijk aan zijn dochter.

Ik bleef wat verderop staan en keek vertederd naar het tafereel.

Ik dacht ook aan mijn dochters. Mijn hart deed pijn.

De trein moest vertrekken. Nu.

Ik zag de conducteur twijfelen.

Hij bracht zijn fluitje naar zijn mond … en haalde het er weer uit. Keek naar het koppeltje en keek nog eens naar het uurwerk. Al een minuut te laat.

Hij draaide zich om en bestudeerde aandachtig gedurende nog twee minuten de deur en het onderstel van de trein.

Het meisje snikte luid en de jongen gaf steeds luidere zoentjes.

De conducteur draaide zich om met een spijtige blik.

Hij floot, de jongen hees zich op de trein.

De deuren sloten zich, de jongen zwaaide van achter het raam en de trein vertrok.

Een tiende van een seconde nog zag ik het gezicht van de conducteur. Hij keek me triest in de ogen.

Het meisje liep naar de trap, snikkend in haar zakdoek.

Met een gebroken hart reed ik naar huis.

Zoveel blues op één avond.

Het regende en dat was maar goed ook.

Ik had de blues en dan kon het beter regenen.

Eigenlijk háát ik afscheid. Verdomme.

Er was maar één ding dat mij kon troosten : het warme lijf van mijn vrouw, slapend nu al, maar warm en thuis.

Geen afscheid, maar een welkom thuis.

In haar slaap kwam ze knus tegen me aan liggen.