--mijn hoofd zat vroeger vol woorden

Vandaag werd er een aanslag gepleegd op mijn leven en op mijn fietske.

Ik voeg een foto toe aan deze blog zodat je kunt zien dat ik niet lieg.

Ik lieg trouwens nooit (meer). Je komt daar niet ver mee, met liegen.

Geloof me maar.

Vlakbij het station van Gent-Sint-Pieters is er een overdekte fietsenstalling. Ik zette mijn fietske daar zoals altijd, zodat het droog zou blijven.

Of zou kunnen drogen.

Meestal moet het kunnen drogen.

Hoe opgewarmder de planeet, hoe meer mijn fietske moet kunnen drogen.

Ritueel haalde ik mijn fietscomputer van mijn stuur.

Vervolgens

…

Sorry, mijn lieve vrouwtje kwam even bij me staan en dan moeten we een beetje keppe doen.

Vervolgens haalde ik mijn ketting tevoorschijn.

Overdekt of niet, het blijft een Géntse fietsenstalling.

Een ketting met stalen schakels van een halve centimeter diameter volstaat om die schurken van studenten op andere gedachten te brengen.

Een ferm yaleslot helpt daar natuurlijk ook wel aan.

Gebukt onder het gewicht van de ketting en het slot zette ik mijn fietske in de rekken.

Netjes in de gleuf. Niets aan de hand.

Nu eerst even wat zoentjes geven aan mijn lieve vrouwtje.

…..

Vanavond weer dat ritueel maar dan natuurlijk in omgekeerde volgorde.

Ik gooide heel die ballast van kettingen en sloten in mijn fietszak.

Een gerammel en gerinkel van jewelste weerklonk in de overdekte fietsstalling.

Het klinkt daar als in een kerk.

Ik ramde mijn fietscomputer op zijn plaats.

Gezwind sprong ik op mijn fietske.

Ik mocht immers naar huis, naar mijn liefste, vandaar dat ik zo gezwind sprong.

Ik reed de straat op, het gaat daar een klein beetje bergaf.

Ik moest de weg kruisen, tussen de auto’s door.

Er kwam een auto gevaarlijk dichtbij.

Dus gooide ik mijn remmen toe.

En ik knalde met mijn beeldbuis tegen de straat.

IK KON NIET REMMEN.

Er zat totaal geen druk op mijn remmen.

Ik reed met mijn voorwiel tegen de bumper van de auto, waarna ik vrij gedetailleerd en van dichtbij het profiel van zijn banden kon bestuderen.

Er was geen schade, dus de bestuurder en ik schudden elkaar galant de hand. Ja, als er geen schade is, komt de heer in ons weer boven.

Ik bekeek mijn fietske met een frons terwijl het daar zo op de straat lag.

“Gaat hij mij nu echt in de steek laten”, dacht ik, en een lichte paniek kwam op.

Toen zag ik het.

De kabels van mijn remmen waren losgemaakt!

Zowel van voor als van achter!

DIT WAS GEEN ONGEVAL!

DIT WAS EEN AANSLAG!

Eén of andere smeerlap had beide kabels losgemaakt.

Dat er één per ongeluk los zou komen, akkoord.

Maar twéé? Van voor én van achter?

Sabotage. Maffiapraktijken.Terroristen. 

Maar pas op, hé, maat.

Zit nog een keer met je fikken aan mijn fietske en ik wacht je op, daar in dat overdekte stal. Al moet ik daar een dag en een nacht staan wachten. Ik neem verlof!

Ik plooi een fietskader rond je nek.

Ik steek spaken door je oren.

Ik maak afdrukken van de letters op mijn fietsbel op je bloot gat, maat.

Tenminste, als je kleiner bent dan ik.

Anders….

Mijn vrouwtje zegt dat ik moet komen.

Ze moet dat maar één keer zeggen!

Ik ben al onderweg!