--mijn hoofd zat vroeger vol woorden

Ze was waanzinnig mooi.

Ik verloor voor 1 seconde TOTAAL mijn verstand.

Ik heb dat zo afgesproken met mijn vrouwtje : ik mag zo af en toe mijn verstand verliezen, ook TOTAAL zelfs, maar nooit langer dan 1 seconde.

Als dat te lang duurt wordt dat te gevaarlijk.

Ik stond daar op de bovenste trede van de bus totaal verbijsterd te kijken naar de vrouw die bus bestuurde.

Miljaar.

Die ogen, die neus, die mond, die jukbeenderen!

Een Venus.

Ze glimlachte naar me. Ik viel bijna flauw.

Ze maakte een halve cirkel in de lucht met de lange, gelakte nagel van haar wijsvinger.

Het duurde even voor ik het begreep : ik hield mijn abonnement ondersteboven.

Schaapachtig grijnzend draaide ik het om en liep daarna door naar de eerste vrije plaats.

Naast me zat een man in een kostuum met een aktetas voortdurend op zijn uurwerk te kijken.

Hij zat te zweten van de stress.

“Wat scheelt er, maat”, dacht ik, “ligt je Audi A6 in panne en ben je zó wanhopig dat je de bus moet nemen?” “Stresskonijn!”

Hij keek nerveus naar de vrouw achter het stuur.

Ze bekeek hem vernietigend in haar spiegel.

Hij was niet onder de indruk.

Hij stond half op,stak zijn arm omhoog naar de spiegel, trok zijn mouw op, en wees nadrukkelijk op zijn uurwerk.

Hij tíkte er op, de vuile macho!

De vrouw negeerde hem.

Een wel zéér oude mevrouw probeerde buiten op de eerste trede te klimmen.

Dat mens was honderd, ik zweer het je!

Honderd vijftig!

Ze had nog een zéér heldere blik maar haar benen wilden niet meer mee.

Haar been kwam een halve centimeter per minuut naar omhoog, naar de eerste trede.

Nu moet je weten dat de bussen in Brugge uitgerust zijn met een systeem waarbij de bus naar de stoep kantelt.

Hij zakt gewoon aan een kant door zijn poten. Een technisch wonder, in mijn ogen.

Sommige chauffeurs schudden op die manier de Japanners uit hun bus op de Markt. Gewoon enkele keren snel na elkaar schudden. Ze vallen er wel uit.

Die Japanners denken toch dat het hier de gewoonte is om toeristen uit te schudden.

Nu, die stokoude dame geraakte er niet op.

Ook die verlaagde trede haalde ze niet.

Ook niet na ongeveer 5 minuten proberen.

Die yuppie naast me kreeg bijna een hartaanval.

Zijn kop was al paars.

De bestuurster zette de motor van de bus af.

De yuppie begon te snuiven als een paard.

Ze kwam van achter het stuur en stapte op de oude vrouw af.

Wat een elegantie!

Wat een schitterende heupbewegingen!

Ik kreeg hartkloppingen.

Ze hees het oude dametje de bus op, prikte eigenhandig het kaartje in de machine en kwam heupwiegend mijn kant uit.

Ze bekeek de yuppie triomfantelijk.

“Meneer, kunt u deze dame laten zitten, alstublieft”, zei ze.

De yuppie sprong recht en stormde luid tierend de bus uit.

Hij liep de hoogbejaarde vrouw bijna overhoop.

“Ik ga klacht indienen”, brieste hij.

De mooie vrouw knipoogde naar me.

Dit was me te veel.

Dit kon ik niet aan.

Ik stormde de bus uit, luid roepend : “Ik ga klacht indienen!”

Ze bekeek me geamuseerd, startte de bus en reed weg.

Ze zwaaide nog eens in het voorbijrijden.

Ik zwaaide terug en ze lachte.

Ik was al afgekoeld toen ik te voet op mijn werk aankwam.