--mijn hoofd zat vroeger vol woorden

Ik ben een beetje ziek.

Verkouden.

Niet kunnen slapen.

Snotteren en snuiten.

Mijn vrouwtje is bezorgd.

Ze bekijkt me dan zo serieus, door haar nieuwe brilletje, ik kan daar niet goed tegen.

Ze probeert me aan het lachen te krijgen.

De lieverd.

Ze doet Silly Walks in de living.

Ik probeer nog wel te lachen, het lukt alleen niet zo bijster goed vandaag.

Een verkoudheid, tot daar.

Daarvoor moet je niet lopen zagen, ik weet het.

Dat spierprobleem is er ook weer, in mijn nek.

Dat is wat anders dan een snotneus.

Een whiplash, van twee jaar geleden al.

Eén of ander stom wijf reed toen in op mijn stilstaande wagen.

Zij aan tachtig per uur, ik aan nul per uur.

Geen remsporen.

Zo’n klap!

Dat voelt zo’n beetje alsof ze met een voorhamer tegen je kop slaan.

Normaal gebruiken ze crashdummy’s voor dit soort grappen.

Mijn auto en mijn nek waren goed voor het schroot.

De garagist takelde mijn auto op en zijn voorwielen vielen er af.

Anderhalf jaar oud was hij!

De afgelopen twee jaar heb ik helse pijn in die nek.

Elk moment van de dag, elk moment van de nacht.

Slapende, nutteloze handen.

Trillende handen. Zeer vervelend als je wil schrijven.

Soms ligt die pijn wat op de achtergrond te zeuren.

Vandaag is het weer wit, bliksemend zeer.

Pillen, spuiten, acupunctuur, osteopathie, Leffe, …

Noem het maar en ik heb het geprobeerd.

De zomer hielp : door de warmte begon het eindelijk wat te beteren.

Maar die zomers duren hier niet lang, hé!

Het afscheid nemen van de auto en het symbolisch kiezen voor het openbaar vervoer deden er ook goed aan.

“Ga zonder whiplash door het leven : neem de trein!”

Ik háát autorijden.

Al die klootzakken die zich daar elke morgen alleen in hun autootje zitten druk te maken in de file. Die daar staan te stinken dat het geen naam heeft!

Ik ga mij niet kwaad maken want dan krijg ik nog meer zeer.

Mijn vrouwtje legt wel eens een warm kersenpittenkussentje in mijn nek, dat helpt.

Of ze masseert mijn nek terwijl ik zit te schrijven.

Dat doet deugd.

Dat zijn aangename minuten.

Lachen helpt ook.

Elke morgen opstaan en jezelf dwingen tot een goed humeur.

Mijn vrouwtje probeert me een goed humeur te bezorgen.

Ze zal blijven volhouden met onnozel doen, tot ik het niet meer kan houden.

Láchen zal ik!

Daarnet was ze samen met Dreads aan het jongleren met de pannen in de keuken.

Blijf dán nog maar eens serieus!