--mijn hoofd zat vroeger vol woorden

Ik zat onlangs tegenover een jonge Japanner in de trein.

Een kloeke gast, het was helemaal geen zo’n klein zakjapannertje!

Ik zal meer zeggen: het was een beer van een vent.

Hij was tegen de twee meter lang!

Hij was sportief gekleed, had Nikes maat 52 aan zijn voeten en een enorme rugzak op de zetel naast hem.

Het zag er een sympathieke beer uit, dus knoopte ik een gesprek aan.

Ik haalde mijn beste Engels boven, bij gebrek aan ook maar een zinnig woord Japans om boven te halen.

Behalve een paar Japanse woorden uit oorlogsfilms ken ik geen Japans.

Je kunt moeilijk met “Banzai”, “Harakiri”, of zoiets een gesprek beginnen, hé.

“Was Brugge een beetje de moeite?”,  begon ik vriendelijk, wetend dat de Japanners nogal zot zijn van Brugge.

“Brugge sucks”, was zijn antwoord.

Hij keek me grijnzend aan.

Oeps, dit gesprek nam meteen een héél andere wending!

“Tokyo, dat is pas een stad”, sprak hij in vlekkeloos Engels.

“Brugge, daar staat geen enkel gebouw dat ouder is dan duizend jaar.

In Chichibu, ten noorden van Tokyo, werden de oudste gebouwen ter wereld gevonden. Gebouwd door de Homo Erectus, vijfhonderdduizend jaar geleden.

Brugge sucks”, vervolgde hij.

“Ja, maat, dat waren wel “hutten”, hé, geen “gebouwen”, antwoordde ik gevat.

“Trouwens, de Homo Erectus kwam uit Afrika, de helft van die mannen kwamen deze richting uit en de andere helft ging jullie richting uit.

Tokyo sucks”, voegde ik er triomfantelijk aan toe.

“Dus eigenlijk”, lachte hij, “zijn wij familie!”.

Hij schudde me de hand.

“”Ichiro” is de naam”, zei hij grijnzend, “het betekent: de oudste zoon”.

“”Jacoja”, betekent: zoveel woorden in zijn hoofd”, antwoordde ik.

Zo. Heren stellen zich voor.

“Jullie voedsel sucks”, vervolgde hij.

“Pas na een week vond ik eindelijk een restaurant met Sushi.

Ik was scheel van de honger na een week.

Daar heb ik eindelijk ook wat Saké kunnen drinken”, zei hij guitig lachend.

Ha, hij was mij aan het uitdagen! Kom maar op, makker.

“Heb je maatjes gegeten?”, vroeg ik hem, langs mijn neus weg.

Hij keek me niet-begrijpend aan.

“Maatjes, dat is rauwe haring, met een Jenever erbij is dat hemels!”, riep ik.

Zo. Die zat.

“Sushi, Saké! Maatjes, Jenever, ja! We zijn hier niet in Japan, hé, maat!”, wees ik hem terecht.

Hij was er een minuutje stil van.

Ik besloot er maar nog een schepje bovenop te doen.

“Ook een zwarte gordel derde Dan zoals alle Japanners, zeker?”, vroeg ik hem.

Hij glimlachte. “Ik moet nog examen doen voor mijn tweede Dan Judo”, zei hij.

Ja, lap.

Ik besloot het wat rustiger aan te doen. Een tweede Dan Judo, je moet opletten met zo’n mannen.

“Ook een zwarte gordel derde Dan Judo zoals alle Vlamingen, zeker?”.

Hij keek me onderzoekend aan.

“Robert Van de Walle, 1980, Moskow, goud, hij leerde ons Japanners een lesje in nederigheid”, zei hij ernstig.

“Euh, ik kweek Bonsai, thuis, op ons koertje”, veranderde ik snel van onderwerp.

Subiet moest ik hem bekennen dat ik nooit verder geraakte dan een blauwe gordel!

“Bonsai sucks, Bonsai is voor mietjes!”, reageerde hij ontzet.

“Heel je leven knippen aan zo’n miezerig boompje, er zijn wel andere dingen in het leven!”, riep hij.

Dit gesprek ging hier helemaal niet de goede richting uit.

Vertwijfeld zweeg ik, koortsachtig nadenkend over mijn Cultuur.

Hij had duidelijk spijt van zijn Bonsai-opmerking.

Ook hij zat vertwijfeld te zoeken naar een leuker onderwerp uit zijn Cultuur.

“Banzai”, riep hij luid.

Ik schrok me, samen met de helft van de wagon, rot.

“Eddy Wally heet die zanger van jullie! Hij is waanzinnig populair, bij ons in Japan!”

Tevreden over zijn vondst klopte hij met zijn hand op het tafeltje.

“Eddy, Eddy, Eddy”, scandeerde hij.

Ik maakte een sussend gebaar naar de mensen in de wagon, keek Ichiro recht in de ogen en zei :

“Eddy Wally sucks.”

Hij bekeek me met afgrijzen.

Ik besloot het goed te maken.

“Kodo”, zei ik, en zijn gezicht klaarde op.

“Ken jij iets van Kodo”, vroeg hij me hoopvol.

“Yoshikazu Fujimoto, daar ben ik ongelooflijk wild van, zoals die op die gong mept,…”, antwoordde ik.

Hij vloog me in de armen.

Hij kneep me ongeveer tot moes.

Honderdentwintig kilo Japanner onverwacht op je lijf, het valt niet mee.

“Ik mag volgend jaar beginnen in de Kodo-school, bij Yoshikazu Fujimoto!”, snotterde hij.

Hij zette zich terug op zijn zetel, rechtte zijn rug en sprak : “Jacoja, de Kodo-school is de grootste eer die er bestaat in Japan”.

Ik schudde hem plechtig de hand, pakte mijn rugzak en stond op.

We waren immers in Gent aangekomen.

“Ichiro, het ga je goed. Mep er maar op los, maat, op die gong. Kom eens een keer optreden in Brugge, op het Zand, en euh, wees een Heer, Ichiro”, sprak ik hem toe.

Hij hield mijn hand stevig vast in de zijne.

Ik wees er hem op dat hij niet zo hard mocht knijpen.

“Jacoja, het ga je goed. Schrijf die woorden op, maat, die woorden in je hoofd. Kom eens een keer naar Japan, naar Kodo Village, op Sado Island en euh, wees een Heer, Jacoja”, sprak hij mij toe.

We klopten elkaar nog wat op de schouders en stonden nog wat schaapachtig te grijnzen.

De trein stond namelijk al een minuut of vijf stil, op zo’n kilometer van het station van Gent.

“Onze timing sucks”, zei Ichiro lachend.

“De timing van de Spoorwegen sucks!”, zei ik bloedserieus.

De trein kwam in beweging en even later stapte ik af op het perron.

Ichiro wuifde me na, vanuit de open deur.

Hij snoof de lucht en riep : “Gent sucks!”

Toen verdween hij, voor altijd uit mijn leven waarschijnlijk.

Of wie weet, zie ik hem nog eens terug.

Op het Zand in Brugge.

Of op Sado Island.

Wie weet.