--mijn hoofd zat vroeger vol woorden

Ik stond onlangs ’s morgens vroeg op het perron te wachten in Gent.

Ik was de sloomheid zelve.

Ja, wat wil je?

Als ik daar op dat perron sta te wachten, dan is dat om te gaan werken, hé!

Dan staat een mens daar niet te springen van jolijt, nee.

Oumar, mijn andersgepigmenteerde vriend, kwam bij me staan.

Hij moest ook gaan werken in Brugge, vandaar.

Vrolijk sloeg hij me op mijn schouder.

“Ha, Jacoja! Goed geslapen? Hoe is het met je vrouwtje?”, riep hij.

“’s Morgens vroeg moet je niet té vrolijk doen, Oumar, ik kan daar nog niet goed tegen”, bromde ik.

Een gast van een jaar of dertig kwam naar ons toe gemarcheerd.

Hij droeg een grijze uniformjas en hij had een raar petje op zijn hoofd.

Dat manneke liep in een korte, zwarte broek, in dit weer!

Hij had zware, zwarte combats aan zijn voeten.

Overal op zijn uniform leeuwen en hakenkruisen.

Hij wandelde niet zoals de andere mensen op het perron : hij marcheerde.

Zijn armen en benen gestrekt, zijn handen tot op schouderhoogte, zijn blik starend recht vooruit.

Ik werd op slag nog slomer.

Dergelijke parades op mijn nuchtere maag zijn niet bevorderlijk voor mijn ochtendhumeur.

Oumar siste : “Dat wordt geen gemakkelijke”.

“Zo een arische klootzak, daar moet je niet aan beginnen, Oumar, dat is hopeloos”, antwoordde ik.

“Mijn grootvader, Oumar, die knipte elke dag vier zo’n ariërs, vóór zijn ontbijt,”, stoefte ik.

“Hij was vanaf het begin van de Tweede Wereldoorlog in het verzet, de Witte Brigade, mijn grootvader.

Dankzij de zware offers van die mens zijn wij nu Vrije Mensen, Oumar!”, filosofeerde ik.

“El Alamein, 1942”, antwoordde Oumar.

Ik keek hem vragend aan.

“De woestijnoorlog, mijn grootvader gaf daar aan de zijde van de Britten Rommel op zijn bakkes”, stoefte Oumar.

“Mijn grootvader knipte elke dag vier tanks, vóór zijn ontbijt,”, vervolgde hij.

“’t Is al goed, wat gaan we met dat fascistje doen?”, vroeg ik.

“Cordon Sanitaire of Cordon Bleu?”, vroeg Oumar.

“Mmm,…” twijfelde ik.

“’t Is nog vroeg in de ochtend, hé, voor een Cordon Bleu…”, twijfelde ik.

Ondertussen imponeerde de fascist de mensen op het perron door stram heen en weer te marcheren.

’t Was proper, in zijn korte broek, met zijn bottines!

“Cordon bleu, voor een keer dat we er eens één alleen treffen”, besliste ik.

“Wél zorgen dat we onze trein niet missen, Jacoja”, zei Oumar.

We begaven ons voorzichtig en onopvallend richting fascist.

De trein kwam er al aan.

Oumar marcheerde links van de fascist, ik aan de rechterkant.

Onze benen en armen exact even hoog als die van de fascist.

We dwongen hem marcherend richting roltrap.

Dat is het voordeel van die mannen : geef ze wat leiding en ze volgen je.

Net voor de roltrap probeerde hij nog vertwijfeld van richting te veranderen.

Zowaar bijna insubordinatie!

Er was echter geen ontkomen aan, we dirigeerden hem naar de roltrap.

Vlak voor de roltrap draaide hij zich om en keek ons woedend aan.

Oumar gooide hem een zoentje.

Ik zette mijn voet achter zijn been en Oumar duwde  met zijn wijsvinger tegen zijn neus.

We hoorden hem de roltrap afdonderen terwijl we naar de trein liepen.

“Witte Brigade – Bruin! : 1 – 0”, riep Oumar triomfantelijk.

“Bleu zal hij wel zijn, morgen, op diverse plaatsen!”, antwoordde ik.

Mijn humeur was een stuk beter toen ik op mijn werk kwam. 

 Ja, ’t zit in onze genen, hé, bij Oumar en ik!