--mijn hoofd zat vroeger vol woorden

Ongeveer vijf uur.

Ik zat op de trein, richting Gent.

Moe als een hond, van het vele werken.

Zoals gewoonlijk in dit land, regende het.

Buiten was het pikkedonker.

De verwarming blies warme lucht door de wagon.

De regen tikte tegen de ramen.

De wagon was leeg.

Het was best wel gezellig.

Te meer omdat er tegenover me een mooie, jonge vrouw zat.

Ik vind dat gezellig met zo’n mooie vrouw voor me.

Voor hetzelfde geld zit er daar een zatte dakloze.

Geef toe, dat is een stuk minder gezellig.

De vrouw rook ook een stuk beter dan een zatte dakloze.

Een zatte dakloze ruikt niet fris, neem dat maar van mij aan.

Ik zal daar niet verder over uitweiden of ik word niet goed.

’t Is hier al wel, met die lumbago.

De vrouw was zo’n jaar of vijfentwintig.

Ze zag er moe uit.

Moe?

Dat meisje was úitgeput!

Ze geeuwde discreet achter haar hand.

“Van het werken?”, vroeg ik voorzichtig.

“De godganse dag lesgeven”, zei ze.

“Je wordt daar zo móe van”, antwoordde ik, één en al begrip.

Ze geeuwde weer.

Een echt diepgaand gesprek zat er niet in.

Ze was daar duidelijk te moe voor.

Ik haalde een boekje uit mijn binnenzak en begon te lezen.

“Wiskunde voor in je binnenzak”, van Albert Beutelspacher.

Waanzinnig boeiend.

De vrouw glimlachte toen ze de titel zag.

Ze lachte breed toen ik haar op de naam van de schrijver wees.

Even later leunde ze wat meer achterover.

Ze viel in slaap.

Van het ene moment op het andere!

Bam. In een diepe slaap.

Driftig bewegende ogen achter haar wimpers.

Er trok hier en daar een spiertje in haar gezicht.

“Remslaap”, concludeerde ik.

Rapid Eye Movement.

R.E.M.

Ze was nu aan het dromen dat het geen naam had.

“Droom zacht, mooie meid”, fluisterde ik.

Ik las verder in mijn boeiend boekje.

Het ging over “de Gulden Snede”.

De diagonalen van een regelmatige vijfhoek snijden elkaar op de Gulden Snede.

De architect Le Corbusier bouwde alles volgens de Gulden Snede.

Ja, die Gulden Snede, dat is wat, hé.

Je navel zit precies op de Gulden Snede.

“Bijvoorbeeld : je bent 1,80 meter lang, dan zou je navel zich op 1,80/1,618, dus op een hoogte van 1,11 meter moeten bevinden.”

Zo stond dat in dat boekje!

Snel rekende ik dat eens uit mijn hoofd na.

Ja, sorry, hé, Albert Keutelmacher, ik heb al enige ervaring met dat soort boekjes!

Al wie 1,80 meter lang is : meet het maar eens na!

Kwestie van helemaal zeker te zijn van den Alfred.

Ik nam me voor om dat thuis eens na te meten bij mijn vrouwtje.

Ik begon al te genieten op voorhand.

De vrouw zuchtte in haar slaap.

Haar hoofd viel opzij, bijna tegen het raam.

Met een ruk rechtte ze zich weer.

Ze opende even haar ogen en keek me slaperig aan.

Ze viel terstond weer in een diepe slaap.

Vertwijfeld dacht ik na.

“Dit kan niet”, besloot ik.

“Subiet bonkt dat meisje met haar schoon hoofdje tegen het raam!”

Ik nam mijn sjaal, vouwde hem op en wachtte.

Daar ging ze weer : haar hoofd begon weer naar rechts te zakken.

Op dat moment stak ik mijn sjaal tussen haar hoofd en het raam.

Ze nestelde zich behaaglijk tegen mijn sjaal aan.

Gerustgesteld las ik verder in mijn boekje.

Het volgende hoofdstuk ging over “Hoe meet je de kust van Groot-Brittannië?”

“Ja”, dacht ik, “we moeten dringend eens de kust van Groot-Brittannië meten!”

Die wiskundigen, hé!

Wie méét er nu in godsnaam een kust!

Zwemmen, zonnen, badminton spelen in monokini,… dát doe je aan de kust!

Het bleek nondedju niet gemakkelijk te zijn, zo’n kust meten.

Begin er maar eens aan, met een plooimetertje!

’t Was iets met de fractaltheorie van Mandelbrot.

Maar, ‘k zal het nog eens moeten herlezen, denk ik.

Ik werd namelijk afgeleid : de vrouw begon nu naar voor te hellen!

“Subiet stuikt ze hier met haar schoon hoofdje op de tafel”, panikeerde ik.

Vlug propte ik mijn jas tussen haar en het tafeltje.

Ze snurkte een klein beetje.

Zo liéf!

Een minuutje of vijf voor we in Gent aankwamen maakte ik haar heel voorzichtig wakker.

Je moet de mensen altijd héél voorzichtig wakker maken, vind ik.

Het is al zo’n moeilijke overgang, van slapen naar waken…

Ik heb daar elke morgen een trauma van voor de rest van de dag, van dat wakker worden.

Stilletjes begon ik voor te lezen uit mijn boekje.

“De nul is ongetwijfeld één van de geniaalste uitvindingen van de mensheid”, begon ik.

De vrouw knipperde met haar ogen.

“Vast staat dat het cijfer nul in India werd uitgevonden”, vervolgde ik iets luider.

Ze geeuwde, ongegeneerd deze keer.

Ze rekte zich uit.

“Goed geslapen?”, vroeg ik.

Verbaasd hield ze mijn sjaal voor zich.

Ik nam mijn jas van haar schoot en ze keek nog verbaasder.

Toen lachte ze.

“Dank je wel”, zei ze lief.

In Gent namen we afscheid.

We schudden elkaar de hand.

“Jacoja, met zoveel woorden in mijn hoofd”, zei ik.

“Sabine”, zei ze, “Juf Sabine”.

“Bedankt, Jacoja, voor de zachte sjaal, ik ben helemaal opgeknapt van dat dutje”.

“Daar zijn Heren voor, Juf Sabine”, antwoordde ik.

Ik fietste naar huis.

Thuis werd ik warm ontvangen door mijn vrouwtje, met een dikke knuffel.

Ik haalde mijn plooimeter.

“Ha!”, riep mijn vrouwtje verheugd, “grote werken op stapel?”

“Ja”, zei ik, “ik ga je Gulden Snede meten!”

Giechelend rende ze door het huis.

Het duurde een kwartier voor ik haar te pakken kreeg.

En nee, het klopt dus niet, die berekening.

Haar navel zit op 93,4 cm hoogte!

Dat is twee centimeter te laag!

Zie je wel : Alfred Keutel staat daar maar wat uit zijn botten te kletsen.

“Je navel zit precies op de Gulden Snede”…

Laat mij niet lachen.

Lachen doet pijn, met die lumbago!