--mijn hoofd zat vroeger vol woorden

Ongeveer vijf uur.

Ik zat op de trein, richting Gent.

Moe als een hond, van het vele werken.

Zoals gewoonlijk in dit land, regende het.

Buiten was het pikkedonker.

De verwarming blies warme lucht door de wagon.

De regen tikte tegen de ramen.

De wagon was leeg.

Het was best wel gezellig.

Te meer omdat er tegenover me een mooie, jonge vrouw zat.

Ik vind dat gezellig met zo’n mooie vrouw voor me.

Voor hetzelfde geld zit er daar een zatte dakloze.

Geef toe, dat is een stuk minder gezellig.

De vrouw rook ook een stuk beter dan een zatte dakloze.

Een zatte dakloze ruikt niet fris, neem dat maar van mij aan.

Ik zal daar niet verder over uitweiden of ik word niet goed.

’t Is hier al wel, met die lumbago.

De vrouw was zo’n jaar of vijfentwintig.

Ze zag er moe uit.

Moe?

Dat meisje was úitgeput!

Ze geeuwde discreet achter haar hand.

“Van het werken?”, vroeg ik voorzichtig.

“De godganse dag lesgeven”, zei ze.

“Je wordt daar zo móe van”, antwoordde ik, één en al begrip.

Ze geeuwde weer.

Een echt diepgaand gesprek zat er niet in.

Ze was daar duidelijk te moe voor.

Ik haalde een boekje uit mijn binnenzak en begon te lezen.

“Wiskunde voor in je binnenzak”, van Albert Beutelspacher.

Waanzinnig boeiend.

De vrouw glimlachte toen ze de titel zag.

Ze lachte breed toen ik haar op de naam van de schrijver wees.

Even later leunde ze wat meer achterover.

Ze viel in slaap.

Van het ene moment op het andere!

Bam. In een diepe slaap.

Driftig bewegende ogen achter haar wimpers.

Er trok hier en daar een spiertje in haar gezicht.

“Remslaap”, concludeerde ik.

Rapid Eye Movement.

R.E.M.

Ze was nu aan het dromen dat het geen naam had.

“Droom zacht, mooie meid”, fluisterde ik.

Ik las verder in mijn boeiend boekje.

Het ging over “de Gulden Snede”.

De diagonalen van een regelmatige vijfhoek snijden elkaar op de Gulden Snede.

De architect Le Corbusier bouwde alles volgens de Gulden Snede.

Ja, die Gulden Snede, dat is wat, hé.

Je navel zit precies op de Gulden Snede.

“Bijvoorbeeld : je bent 1,80 meter lang, dan zou je navel zich op 1,80/1,618, dus op een hoogte van 1,11 meter moeten bevinden.”

Zo stond dat in dat boekje!

Snel rekende ik dat eens uit mijn hoofd na.

Ja, sorry, hé, Albert Keutelmacher, ik heb al enige ervaring met dat soort boekjes!

Al wie 1,80 meter lang is : meet het maar eens na!

Kwestie van helemaal zeker te zijn van den Alfred.

Ik nam me voor om dat thuis eens na te meten bij mijn vrouwtje.

Ik begon al te genieten op voorhand.

De vrouw zuchtte in haar slaap.

Haar hoofd viel opzij, bijna tegen het raam.

Met een ruk rechtte ze zich weer.

Ze opende even haar ogen en keek me slaperig aan.

Ze viel terstond weer in een diepe slaap.

Vertwijfeld dacht ik na.

“Dit kan niet”, besloot ik.

“Subiet bonkt dat meisje met haar schoon hoofdje tegen het raam!”

Ik nam mijn sjaal, vouwde hem op en wachtte.

Daar ging ze weer : haar hoofd begon weer naar rechts te zakken.

Op dat moment stak ik mijn sjaal tussen haar hoofd en het raam.

Ze nestelde zich behaaglijk tegen mijn sjaal aan.

Gerustgesteld las ik verder in mijn boekje.

Het volgende hoofdstuk ging over “Hoe meet je de kust van Groot-Brittannië?”

“Ja”, dacht ik, “we moeten dringend eens de kust van Groot-Brittannië meten!”

Die wiskundigen, hé!

Wie méét er nu in godsnaam een kust!

Zwemmen, zonnen, badminton spelen in monokini,… dát doe je aan de kust!

Het bleek nondedju niet gemakkelijk te zijn, zo’n kust meten.

Begin er maar eens aan, met een plooimetertje!

’t Was iets met de fractaltheorie van Mandelbrot.

Maar, ‘k zal het nog eens moeten herlezen, denk ik.

Ik werd namelijk afgeleid : de vrouw begon nu naar voor te hellen!

“Subiet stuikt ze hier met haar schoon hoofdje op de tafel”, panikeerde ik.

Vlug propte ik mijn jas tussen haar en het tafeltje.

Ze snurkte een klein beetje.

Zo liéf!

Een minuutje of vijf voor we in Gent aankwamen maakte ik haar heel voorzichtig wakker.

Je moet de mensen altijd héél voorzichtig wakker maken, vind ik.

Het is al zo’n moeilijke overgang, van slapen naar waken…

Ik heb daar elke morgen een trauma van voor de rest van de dag, van dat wakker worden.

Stilletjes begon ik voor te lezen uit mijn boekje.

“De nul is ongetwijfeld één van de geniaalste uitvindingen van de mensheid”, begon ik.

De vrouw knipperde met haar ogen.

“Vast staat dat het cijfer nul in India werd uitgevonden”, vervolgde ik iets luider.

Ze geeuwde, ongegeneerd deze keer.

Ze rekte zich uit.

“Goed geslapen?”, vroeg ik.

Verbaasd hield ze mijn sjaal voor zich.

Ik nam mijn jas van haar schoot en ze keek nog verbaasder.

Toen lachte ze.

“Dank je wel”, zei ze lief.

In Gent namen we afscheid.

We schudden elkaar de hand.

“Jacoja, met zoveel woorden in mijn hoofd”, zei ik.

“Sabine”, zei ze, “Juf Sabine”.

“Bedankt, Jacoja, voor de zachte sjaal, ik ben helemaal opgeknapt van dat dutje”.

“Daar zijn Heren voor, Juf Sabine”, antwoordde ik.

Ik fietste naar huis.

Thuis werd ik warm ontvangen door mijn vrouwtje, met een dikke knuffel.

Ik haalde mijn plooimeter.

“Ha!”, riep mijn vrouwtje verheugd, “grote werken op stapel?”

“Ja”, zei ik, “ik ga je Gulden Snede meten!”

Giechelend rende ze door het huis.

Het duurde een kwartier voor ik haar te pakken kreeg.

En nee, het klopt dus niet, die berekening.

Haar navel zit op 93,4 cm hoogte!

Dat is twee centimeter te laag!

Zie je wel : Alfred Keutel staat daar maar wat uit zijn botten te kletsen.

“Je navel zit precies op de Gulden Snede”…

Laat mij niet lachen.

Lachen doet pijn, met die lumbago!

dat het zal lukken, liggend een cursiefje schrijven.
 

zo liggend op een bed typen.
Mijn computer staat nu naast mijn bed.
Kwestie van mij wat bezig te houden.
Met die lumbago beweeg ik niet veel meer.
Bewegen doet te veel pijn.
Misschien kan ik zo wel een cursiefje schrijven.
'k Zal straks eens proberen.
 
't Is in elk geval beter dan naar televisie kijken.
Wat ze daar 's morgens allemaal verkopen!
Ik zal je de details besparen, maar 't is om slecht van te worden.
 
Ik werd vanmorgen al twee keer opgebeld.
Ik dacht telkens dat het mijn vrouwtje was, van op haar werk, dus ik nam welgezind op.
Allez, welgezind onder deze omstandigheden.
Dat is niet echt zo welgezind als anders.
De eerste madam wou persé weten bij welke telefoonverdeler ik aangesloten ben..
Bij haar firma was het véél goedkoper.
De tweede madam wou persé weten bij welke electriciteitsverdeler ik aangesloten ben.
Bij haar firma was het ook véél goedkoper.
Ik heb die twee madammen eens uitgenodigd voor de koffie.
Dan heb ik wat gezelschap, hé!
En dan kunnen we die telefoon en die electricteit eens samen bespreken.
 
Zeg mensen, zo liggend typen is niet alles, hoor.
Waar ligt dat schijfje van die mannen uit Ieper, dinges, euh, L&H?
Een beetje spraaktechnologie zou in deze situatie niet mis staan!
Ik denk dat het daar in die kast ligt.
De vraag is : hoe geraak ik tot aan die kast?

zoals die tweede van links op de foto.
Lumbago, 't is niet niets!
Flor lacht me vierkant uit.
"Jij grote aap", zegt hij.
Ik lach groen.
'k Zal maar weer gaan liggen.
Langer dan vier minuten kan ik niet zitten...

Daar het hevig aan het stortregenen was, namen we de tram.

Met bakken viel het water uit de lucht, het regende oude wijven.

We moesten eerst een eindje te voet naar de tramhalte.

Ik opende de voordeur en ging als eerste naar buiten.

Ik ontvouwde de paraplu en knipoogde vervolgens naar mijn vrouwtje.

Galant, een Heer als ik ben…

Ze trippelde als een dametje naar buiten : met overdreven hoge stapjes en haar beide pinken in de lucht.

Door dat het regende waren er deze keer geen senioren buiten om de show te volgen.

Dat weerhield haar niet om weer eens zwáár te overdrijven.

Als het een beetje weer is, hebben die mannen alles gezien wat er in de straat gebeurt.

Daar mag je zeker van zijn!

Als mijn vrouwtje de ramen poetst, moeten ze plots alle zestig hun auto wassen, de stoep kuisen en hun hond uitlaten.

Er was er zelfs eens één, hij DWEILDE de stoep om toch maar langer van het schouwspel te genieten!

Als ze de ramen wast, is ze niet te houden, mijn vrouwtje!

Geef haar een publiek en ze acteert!

Op muziek, hé!

Ze zet dan de boxen van onze stereo keihard en op het ritme van een opzwepende blues poetst ze de ramen.

Hoe properder mijn ramen, hoe bedampter hun ramen, als je ’t mij vraagt.

Ik ga hier niet verder over uitweiden, kwestie van de senioren onder mijn lezers te respecteren.

We wandelden gezellig onder de paraplu naar de tramhalte.

Belgen, als we zijn, werden we zo vrolijk van de kletterende regen op onze paraplu, dat we huppelden.

Wij huppelen graag, mijn vrouwtje en ik.

Den Dreads kan daar niet echt in komen, als zijn moeder en ik over straat huppelen, in zijn bijzijn.

Mijn vrouwtje zong ondertussen een liedje uit haar kindertijd.

Plezier dat wij hadden, daar in die regen!

Op de tram droeg ik voor uit eigen werk.

“Bus 9”.

’t Was wel tram 40, maar allez.

(klik hier voor het gedicht "tram 9") 

Een paar moslimvrouwen zonder sluier, een paar mét sluier, een paar Afrikanen, een paar Turkse mannen én de chauffeur applaudiseerden.

Ik vond dat wel tof, dat spontaan applaus.

Ik ben ook wel een beetje ijdel, hoor, soms.

Op de Koornmarkt stapten we uit.

We zoenden eerst wel tien minuten voor we de Veldstraat introkken.

Soms worden wij zo op slag weer zo verliefd, mijn vrouwtje en ik.

Gemiddeld zo’n twaalf keer per dag.

Dan zoenen we dat de glazen in de keukenkast rinkelen.

Bij Blokker nam mijn vrouwtje alles wat er stond eens in haar handen.

Echt ALLES.

En er staat daar nogal wat, hé, mensen!

Ze werd er zo blij van, ik werd er helemaal van vertederd.

We zoenden nog tien minuten, daar, bij Blokker.

We dronken een koffie bij de Jood in de Veldstraat.

Van al dat zoenen krijg je dorst.

Het is daar altijd ambiance!

Die diensters lopen daar kriskras door elkaar, met alle soorten taarten en boterkoeken.

Die koffie is daar goddelijk!

We genoten met volle teugen, mijn vrouwtje en ik.

Van de koffie én van het heerlijke gezelschap.

Mannen, vrouwen, koppels, jong en oud, Punkers, Turken, Hippies,  allemaal komen ze bij de Jood.

Na de Jood gingen we naar een gigantische winkel.

Ik ben de naam al vergeten, maar die winkel was mega-giga-terra-pica-groot!

Ik had een broek of vijf nodig.

Ja, zo ben ik, hoor!

Als er me eens één broek past, koop ik vijf identiek dezelfde.

Dan ben ik weer voor een tijdje gerust.

Na een uurtje zoeken vonden we de broeken voor mannen.

We moesten daarvoor dwars door de vrouwenafdeling.

Dat is zo opgebouwd, hé : de mannen MOETEN met hun vrouw eerst door die vrouwenafdeling.

Mijn vrouwtje nam elk kledingsstuk in haar handen.

En er hangt daar nogal wat, hé, mensen!

Ze werd er zo blij van, ik werd er helemaal van vertederd.

We zoenden nog tien minuten, daar, in die winkel.

Mijn vrouwtje kwam me helpen in het pashokje.

Dat vond ik wel gezellig.

Zo knus samen in zo’n smal pashokje…

Ik zat verschillende keren met mijn beide voeten in één broekspijp.

Eén keer viel ik zo dwars door het gordijn in de winkel.

De rij wachtenden voor de pashokjes kwam niet meer bij van het lachen.

Eindelijk vond ik een passende broek.

Mijn vrouwtje rukte in één vloeiende beweging het gordijn open.

Ik showde mijn broek aan de wachtende rij.

Goedkeurend gemompel steeg op.

Ja, ’t zijn inderdaad wel mooie broeken.

Aan de kassa verontschuldigde ik me voor de vijf identieke broeken :

“Mijn broers en ik, wij zijn een vijfling, mevrouw”.

“Ja, ja”, zei ze.

“Blij dat je er weer vanaf bent, zeker?”, vroeg ze lachend.

Terug op de Koornmarkt was er een soort concert bezig.

Op de trappen van de oude Post stond een band.

Ze speelden muziek van The Shadows.

Machtig mooi was dat!

Vier leadgitaren!

De Koornmarkt stond vol met mensen die genoten en applaudiseerden.

In de gietende regen, zonder paraplu!

Ik stond samen met mijn vrouwtje lekker knus onder onze paraplu.

Iedereen jaloers!

Na het concert namen we weer tram 40.

Ik droeg nogmaals voor uit eigen werk.

Weer “bus 9”.

Er zat niemand op de tram, dus er kwam alleen wat gebrom van de chauffeur.

“Dat vallen en moe blijven liggen vind ik wel goed”, zei hij.

We bedankten de man en verlieten de tram.

Een tram- of buschauffeur is daar altijd zeer mee gediend, dat je hem bedankt.

Een treinbestuurder ook, maar je krijgt niet altijd de kans om die gasten te bedanken.

We huppelden naar huis, onder onze paraplu, in de stromende regen
Mijn vrouwtje zong een kinderliedje, uit haar kindertijd.

We zoenden nog tien minuten vooraleer naar binnen te gaan.

De hele straat door werden gordijnen verschoven.

We sloten de voordeur.

“Nu moet ik die vijf broeken nog INLEGGEN, Jacoja”, zei mijn vrouwtje.

Ik verstijfde.

“Moet dat vandaag nog, alle vijf?”, smeekte ik.

“Neen, zot, je moet er maar eentje passen, het zijn vijf gelijke, dat duurt twee minuten!”, zei ze lachend.

Opgelucht huppelde ik naar binnen.