--mijn hoofd zat vroeger vol woorden

“Rustig, paardje, rustig”, kalmeerde ik hem.

Ik wreef eens goed zijn nek.

Ik kriebelde wat achter zijn oren.

“Mmmm, dat doet deugd, Jacoja!”, zei Sleipnir.

“Dat is één van de nadelen waar paarden mee worstelen”, vervolgde hij.

“Dat je nooit eens zélf achter je oren kunt krabben!”.

“Hier, een appeltje”, zei ik lief.

Ik haalde een appeltje uit mijn fietszak en sneed het in stukken met mijn zakmes.

Sleipnir keek me blij aan.

Hij rende door het bos, hij steigerde, hij knalde in het passeren een boom omver met zijn achterbenen…

Vrolijk, dat hij was!

Hij bedaarde en kwam zijn appeltje eten.

“Lekker Lekker Lekker!”, hinnikte hij.

“Heb je ook een Leffe bij?”, vroeg hij.

“Ik heb daar nu toch zo’n goesting naar, een bruine Leffe”.

Sleipnir keek verwachtingsvol naar mijn fietszak.