--mijn hoofd zat vroeger vol woorden

“Ik moet je teleurstellen, paardje, maar ik heb geen Leffe bij vandaag”, zei ik.

“Dedju toch, voor een keer dat ik geen Leffe bij heb”, lachte ik.

Sleipnir kon er ook mee lachen.

“Morgen een appeltje én een bruine Leffe, beloofd!”, zei ik.

“Ik zal je morgen ook eens roskammen, maat, het is eens nodig”, wees ik naar de vuile plekken op zijn vel.

Hij duwde zijn warme snuit onder mijn oksel.

“Dan mag jij morgen eens meevliegen, Jacoja. Eerst een galopje, dan opstijgen en we vliegen eens boven Gent. Dat mag wel niet van Wodan, maar hij kan ze kussen. Dat hij zich maar amuseert met zijn rendieren!”