--mijn hoofd zat vroeger vol woorden

Ik moet hier nondedju een kerstverhaal schrijven want ’t is morgen kerstdag .

Ik schrijf niet graag kerstverhalen.

Ik lees ook niet graag kerstverhalen want kerstverhalen werken op mijn gemoed.

Neem nu het kerstverhaal van Luc De Vos, vandaag in De Morgen.

Schoon, mensen, schoon!

’t Is niet menselijk, hoe schoon.

Toen ik het las begon ik op slag te janken.

Dat is nu het probleem bij mij met kerstverhalen : ik ben daar zo van onder de indruk dat ik begin te janken.

Elke keer weer.

En nu moet ik er zelf één schrijven.

Nondedju toch.

Maar goed.

Een kerstverhaal.

’t Is van moeten.

Ik legde al een pak zakdoeken klaar, voor het geval dat.

Snif.

Ik zal jullie een kerstverhaal vertellen dat écht gebeurd is.

Het is een zeer persoonlijk verhaal, dus vertel het niet aan iedereen door, hé?

Mijn privacy, weet je wel.

Drie jaar geleden was ik al een jaar gescheiden.

Ja, sorry, hé mensen, ik ben gescheiden.

Het ging niet meer.

Ik zal daar verder niet veel over vertellen of ik begin al te janken.

Snif.

Na die scheiding ging het pas helemaal niet meer.

Ik zoop bákken Leffe, ik modderde maar wat aan.

Ik zat nachten op café, te staren naar mijn glas.

Ik moest vaak de muren van de huizen vasthouden om weer thuis te geraken.

Vijftien kilo vermagerd, nooit meer fris.

Ik werd een schaduw van mezelf.

Snif. Snif.

Ik had een halve relatie met een vrouw uit O.

Zoals vaak gebeurt met de eerste relaties na een scheiding was dat een ramp.

Ik zakte er nog dieper door in de shit.

Telkens ik een goot passeerde werd ik er naar toe gezogen.

Ik heb dat meisje daar al lang voor vergeven, ze kon zij daar ook niet aan doen.

Mijn kop was ziek.

In die tijd tuimelden de woorden in een chaos door mijn hoofd.

Ik was veel alleen.

Alleen slapen, alleen ontbijten, alleen in de zetel zitten, …

Alleen is maar alleen is maar alleen is maar alleen.

Ik werd er nog zotter van.

Nog zatter ook.

Met groeiende paniekgevoelens zag ik het einde van het jaar naderen.

Op de koop toe reed ik mijn twee jaar oude wagen finaal in de prak.

Een ijsplek op de weg, zoef, de gracht in.

Kerstdag, nieuwjaar, miljaar.

Breng die dagen maar eens alleen door.

Nu ben ik dus écht aan het janken, hé!

Een week voor kerstdag liep ik langs straat te sloffen.

Zoals gewoonlijk in die tijd met een kater van hier tot ginder.

Mijn Nokia rinkelde.

“Wat nu weer?”, dacht ik en ik nam op.

Het was G., een vriendin uit mijn jonge jaren.

Ik had een paar maanden geleden opgevangen dat ook zij gescheiden was.

 “Jacoja, ben jij al van straat op kerstavond?”, vroeg ze, meteen met de deur in huis vallend.

“Nee G.!”, riep ik enthousiast.

Een paar mensen keken me raar aan.

Ik stak boosaardig grijnzend mijn middelvinger op naar hen.

Ja, ik was een beetje uit mijn lood in die dagen.

Ik was bijlange niet zo positief als ik nu ben.

We spraken af op kerstavond, om zeven uur, in mijn krot van een huurhuis.

G. zou wel iets meebrengen om te eten.

Ik zorgde voor de drank.

Na dit afspraakje huppelde ik naar mijn werk.

Gelukkig dat ik was!

De drie dagen voor kerstavond bleef ik nuchter.

Ik poetste mijn huis.

Ik schilderde een deur.

Ik builde mijn wrak van een auto uit.

Ik schoor me weer.

Ik liep fluitend langs de straten.

Gezind als een haas!

Niets te sniffen meer!

Kerstavond, om zeven uur, rinkelde mijn Nokia.

Het was G.

Ze stond op de markt in een telefoonhokje.

Ze was de weg kwijt.

Ik legde haar uit hoe ze bij mij kon geraken en tien minuten later stond ze aan mijn deur.

Ze had paling in het groen gekookt.

We dronken een fles champagne.

We vertelden heel ons leven.

Over gemiste kansen, over hartenpijn.

We weenden als kleine kinderen.

We lachten als twee zotten.

We kwebbelden tot een gat in de nacht.

Ik werd niet verliefd, nee.

Dat stadium sloeg ik over.

Het had te veel zeer gedaan de vorige keer.

Ik hield op slag zielsveel van haar.

Met heel mijn hart.

Dat is nog wat anders dan verliefd zijn.

Pas een jaar later werd ik tot over mijn oren verliefd op haar.

En dan ben ik nu nog.

Meer en meer.

Waar gaat dat eindigen?

Vanavond eten we paling in het groen.

Vanavond drinken we champagne.

We doen dat nu al drie jaar op kerstavond.

Wij lekker met ons tweetjes.

Mijn lieve, lieve vrouwtje en ik.

Snif. Snotter. Snif.