--mijn hoofd zat vroeger vol woorden

Ik zal hier af en toe eens een verhaal moeten schrijven waar noch een trein, noch een tram, noch een bus in voorkomt.

Dat heb je met die ruglijders : ze zijn zo weinig mobiel, meneer.

Of mevrouw. Of mejuffer. Of … weet ik eigenlijk veel wie die twee lezers zijn die dat hier allemaal lezen!

Door die hernia ben ik momenteel zo weinig mobiel dat ik ongeveer vergeten ben hoe een trein er uit ziet.

Laat staan dat ik op een trein nog inspiratie zou opdoen…

Maar goed.

Het geheugen van een mens is een boek met vele bladzijden.

Mijn geheugenboek kent enige door mentale muizen aangevreten bladzijden, maar ik herinner me het meeste van na de oorlog nog.

De Golfoorlog, wel te verstaan. De twééde Golfoorlog.

Zo waren mijn vrouwtje en ik, samen met Den Dreads en Genius, deze zomer op een camping in Zeeland. Genius is de maat van Den Dreads.

Ook een toffe knul, Genius. Ik heb hem daar op die camping leren  pokeren.

Die gast speelt nu iedereen van zijn sokken.

Ja, Genius zal het nog ver schoppen met dat pokeren.

Dju, wat was ik daar gelukkig, op die camping in Arnemuiden.

Leven als god in Frankrijk, maar dan in Holland.

Prachtig weer, lange fietstochten, geen rugpijn, zwemmen in het Veerse Meer, mijn vrouwtje dicht bij me…

Een gastvrij volkje, die Zeeuwen.

Wat moet een mens meer hebben?

We bezochten ook eens een stadje hier en daar.

Veere, Arnemuiden, Goes, Middelburg,…

Stadjes genoeg, om te bezoeken, daar in Zeeland!

Lekker kneuterige Hollandse stadjes, mmmmm…

Ons favoriete kneuterige stadje was Middelburg.

Mijn vrouwtje en ik huppelden daar door de straten, zo plezant was dat daar.

(Mijn vrouwtje en ik huppelen graag, maar dat wist de Trouwe Lezer al uit vorige cursiefjes. Mocht je hier fronsend denken : “huppelen?”, dan kan je alsnog een Trouwe Lezer worden! Trek eens een weekje uit en lees de rest van mijn cursiefjes! Simpel, hé, een Trouwe Lezer worden? Ik heb al twee Trouwe Lezers, dus een derde kan er altijd bij, zou ik zo zeggen. Hoe meer zielen hoe meer vreugd!)

Je moest er wel wat uitkijken, bij het huppelen, want voor je het wist lag je onder een fiets.

Ja, het centrum van Middelburg is verkeersvrij.

Je denkt dus : “Ha, geen auto’s, we kunnen hier a volonté huppelen door het centrum”.

Vergeet het.

Fietsen!

Die Hollanders vlamden daar aan dertig per uur door de verkeersvrije straten.

Ze kwamen van overal, ze ontzagen niets of niemand.

Oude vrouwtjes werden overhoop gereden, moeders met kinderwagens verhakkeld, terrassen op de markt  werden in spaanders gereden!

Verkeersvrij, mijn voeten!

Bike-mageddon!

Op een welbepaalde dag reden mijn vrouwtje en ik met ons grasgroen Saxootje naar Middelburg om inkopen te doen.

We lieten Den Dreads en Genius op de camping.

Ze stonden daar de hele dag op en neer te springen op de trampoline.

Dat was hun favoriete tijdverdrijf.

Die jonge gasten, hé.

Langs de ring reden we aan dertig per uur, zoals gewoonlijk.

Kwestie van geen snelheidsboetes te krijgen.

De fietsers zoefden ons langs alle kanten voorbij.

“Ha”, zei mijn vrouwtje, “daar is een Lidl”!

Ik stopte met gierende remmen.

Alhoewel, dat klopt hier niet echt, “met gierende remmen”

Ik reed immers maar dertig, hoe kunnen mijn remmen dan gieren?

Ik stopte dus met zacht kreunende remmen.

Ik stapte uit.

Ik hield een hand horizontaal boven mijn ogen, systematisch de horizon afspeurend naar een Lidl.

Ja, als je een hand verticaal boven je ogen houdt dan ben je een Boeddhist.

Of doen die dat met twee handen?

Soit.

Er vormde zich een file achter ons grasgroen Saxootje maar dat kon mij niet schelen.

Dat kon hén ook niet schelen, Hollanders zijn het gewend om in de file te staan.

Ze begonnen op slag allemaal hun krant te lezen.

Ik stond daar een kwartiertje te speuren.

Alle Hollanders achter ons grasgroen Saxootje hadden hun motor al afgezet.

Langs weerszijden van de file zoefden duizenden fietsers.

Ze slalomden tussen de auto’s door.

Dat was daar een slalommen van jewelste!

Toen zag ik het!

Inderdaad een bordje met “Lidl” er op!

“Je hebt gelijk, vrouwtje, zoals gewoonlijk”, zei ik bukkend.

Ja, zo’n grasgroen Saxootje, dat is niet hoog, hé.

Vandaar het bukken.

’t Is geen vier maal vier, hé!

Ik stapte gezwind weer in en we reden naar de Lidl.

De Hollanders in de file vouwden hun kranten en volgden ons.

Vlak onder het bord van de Lidl hing een blauw bord met een grote “P”  en een witte pijl naar rechts op.

“Ze hebben zelfs een parking”, juichte mijn vrouwtje.

We parkeerden netjes.

De Hollanders reden door.

We deden onze inkopen.

Wat we daar kochten zijn eigenlijk uw zaken niet.

(privacy!)

Ik werd weer eens bijna buitengesmeten.

Ja, geef mij een winkelkarretje en ik kan mij niet bedwingen.

Ik neem een aanloop, spring vanachter op dat karretje en ik knal, luid “Jiehaaaaaaaaaaaa” roepend, door een stapel conserven.

Ik kan dat dus niet laten, echt niet.

De manager zei “Meneer, je mot niet kommen ouwehoeren in mijn sjop, ik lazer u meteen een gracht in, joch!”

Mijn vrouwtje stelde de manager gerust (“rustig, Kees, rustig”, zoals men een paard kalmeert) en zei dat ik het altijd weer opruim ook.

De manager verdween onder het mompelen van : “Is ie nou helemaal mesjogge”.

Een uurtje later had ik alle conservenblikken weer keurig terug gezet.

We keerden met de boodschappen terug naar ons grasgroen Saxootje dat daar zo schoon geparkeerd stond op de parking.

Ik reed de ring weer op, richting Arnemuiden.

“Jacoja, zit daar iets onder onze ruitenwisser?”, vroeg mijn vrouwtje.

Ik stopte met gie.., kreunende remmen.

Ik stapte uit.

De file Hollanders achter ons grasgroen Saxootje zuchtten en vouwden hun kranten weer open.

Het was een klein briefje van de “Dienst Concernondersteuning, Afdeling Planning en Control.”

“Asjemenou”, dacht ik, “wat heb ik nou aan mijn boot hangen!”

Ja, na twee weken in Zeeland denk ik al een aardig woordje Hollands.

Ik las het briefje en begon daarna met mijn hoofd op de motorkap te bonken.

De Hollanders in de file stapten uit en kwamen in grote getale rondom ons grasgroen Saxootje staan kijken.

Ik bonkte rustig verder.

Ja, ik zal een beetje stoppen met bonken wegens een paar Hollanders.

Mijn vrouwtje stapte uit en vroeg : “Wat scheelt er, Jacoja?”

“46, 53 euro parkeerboete”, riep ik, ondertussen verder bonkend met mijn hoofd op de motorkap.

Na een minuut of vijf stopte ik maar met bonken, dat is niet zo goed voor de motorkap van ons grasgroen Saxootje.

“Komma 53, hé”, schreeuwde ik naar de menigte Hollanders.

“Geen 50 euro, geen 47 euro, nee, 46 komma 53 euro! Bende kneuterige kommaneukers!”

De menigte week achteruit bij zoveel verbaal geweld.

Ik stapte in en scheurde weg, dwars door de bende Hollanders.

Ons grasgroen Saxootje haalt 150 per uur in 10 seconden, als het nodig is.

Mijn vrouwtje stak haar vuist op en riep : “Hartstikke bedankt, stelletje vunzige …”

De rest van haar woorden ging verloren in het geweldige lawaai van onze optrekkende Saxo.

Tegen dat we op de camping waren, lachten we al weer.

“Mijn grootvader zei altijd : Als je van een Hollander niet gekloot bent, ’t is teken dat hij het vergeten is”, besloot ik het incident.

Den Dreads en Genius stonden zoals gewoonlijk te jumpen op de trampo.

Onze vakantie verliep verder rustig. Geen noemenswaardige incidenten meer, behalve die keer toen Yapede met zijn moto op bezoek kwam en ladderzat zijn helm naar een Hollander smeet omdat die hem “Jochie” had genoemd.

(mijne maat, Yapede,  http://yapede.skynetblogs.be)

Eénmaal thuisgekomen, vonden we een brief van de gemeente Middelburg in onze bus.

Dat we dertig dagen hadden om die 46 komma 53 euro te storten op een rekening van de Banc of America, in Antwerpen.

Ik kroop in mijn pen.

Je kent me, hé.

In zo’n gevallen kruip ik gewoon in mijn pen.

“Beste Dienst Concernondersteuning,

nou mot je es effe luisteren, jochies.

Bij ons hier in Gent moet je niet betalen om bij de Lidl te parkeren.

Bij ons hier in Gent verwittigen ze de mensen wanneer ze ergens moeten betalen om te parkeren.

Jullie kunnen ouwehoeren zoveel als jullie willen, ik ben om de sodemieter niet van plan om jullie lullige parkeerbon te betalen.

Ajuu,

Jacoja”

Voila.

Schoon gezegd, hé?

Gisteren kreeg ik een brief terug.

Een zéér officiële brief, getikt op een typmachine.

Wat zeg ik, een typmachine?

Een Remmington van net voor de oorlog, verdomme.

De Eerste Wereldoorlog, wel te verstaan.

Eén of andere klojo van de Dienst Concernondersteuning heeft er dan nog met een blauwe stempel de datum op geklopt.

Napoleon is daar nog, in Zeeland!

Die members beginnen niet beleefd met “Geachte heer Jacoja,”.

Nee, ze beginnen zo :

“De heffingsambtenaar,

gezien het bovengenoemde bezwaarschrift, binnengekomen 10 november 2004, tegen de aanslag Parkeerbelasting 2004, gedagtekend 27-7-2004 met aanslagnummer 1183876;

overwegende,

dat het bezwaar is binnen gekomen binnen de wettelijke termijn van zes weken, zodat gesteld kan worden dat het bezwaarschrift tijdig is ingediend…………;”

Zo een hoop geleuter, overwegende dit en overwegende dat, twee bladzijden aan een stuk.

Achteraan in grote letters : “BESLUIT”.

“…het bezwaarschrift ongegrond te verklaren en de aanslag te handhaven….”

Ik klom in mijn pen en schreef subiet een briefje terug :

“Beste heffingsambtenaar,

ik zou maar opletten met al dat heffen, als ik u was. Gelukkig ben ik u niet.

Je krijgt daar namelijk een hernia van en ik kan daar van mee spreken, van hernia’s.

Overwegende

wat mijn grootvader altijd zei over Hollanders,

dat mijn vrouwtje bang is van rechters en al,

….

BESLUIT

Ik zal uw rottige 46,53 euro op de rekening van uw Bank of America in Antwerpen storten.

Ik zal voor, laat ons zeggen een jaartje of tien, een ander gastvrij land opzoeken om op vakantie te gaan.

Dat je mij nog ziet in Middelburg : aan me hoela!

Doei!

Jacoja”

Dat ik via netbanking 4653 centen cent per cent zal overschrijven, heb ik er niet bij verteld.

Ze zullen dat wel merken.