--mijn hoofd zat vroeger vol woorden

  “Ik ben naar de winkel”, zei mijn vrouwtje vanmorgen,

“Schrijf jij maar een cursiefje!”

“Hup!”, wees ze naar mijn computer.

“Ja, vrouwtje”, antwoordde ik braaf.

“Ventje, later, als je groot bent, moet je doen wat je vrouwtje zegt!”, zei mijn grootvader altijd.

“En altijd doen wat je grootvader zegt!”, vervolgde hij.

“En vooral altijd doen wat het vrouwtje van je grootvader zegt!”, zei hij streng.

“Ja, pépé”, zei ik dan en vervolgens deed ik vierkant mijn goesting.

A ja!

Hij zei ook altijd “Je moet nondedju vierkant je goesting doen”!

Hij sloeg wat uit zijn botten, mijn pépé!

Voila.

Die eerste zinnen, mensen, dat waren weer de moeilijkste.

Eens die op het scherm stonden moest ik enkel nog een onderwerp bedenken.

Ik dacht eens diep na.

Na een kwartier naar het plafond staren riep ik : “Ik zal schrijven over treinen!”

“Good idea!”, klonk de stem van Jacoja in mijn hoofd.

“Shut the fuck up!”, legde ik hem het zwijgen op.

Daarna sufte ik nog een kwartier verder.

“Treinen, treinen, treinen,…”, dacht ik.

“What the fuck heb ik nú nog over treinen te vertellen?”, panikeerde ik vervolgens.

Heden morgen schoot me dan toch weer een verhaal te binnen.

Een mooi, waar gebeurd verhaal.

Content, dat ik was!

Ja, sommige cursiefjes zijn meer waar gebeurd dan andere, dat geef ik toe.

Dit verhaal heeft een zeer hoog waarheidsgehalte.

Allé, daar gaan we.

Het zal toch al een jaar of vijftien geleden zijn.

De tijd dat ik nog “Jaco” heette.

Ik moest weer naar één of andere vergadering in Brussel.

Ik stapte op de trein in Brugge.

“Joepie! Weer een hele dag geleuter aanhoren”, dacht ik vrolijk.

De trein was nog maar een paar minuten vertrokken.

Ik keek eens rond me.

De wagon zat afgeladen vol met zuurkijkende mensen.

Die moesten waarschijnlijk allemaal tegen hun goesting ergens naar een vergadering.

Ik keek ook wat zuur, kwestie van niet op te vallen.

Ik trok een gezicht alsof ik net een citroen binnengespeeld had.

Een man met lange haren en een zwarte leren jas kwam de wagon binnen.

Hij droeg een donkere zonnebril.

Hij floot een aangenaam deuntje.

“Stoer manneke!”, dacht ik.

Hij had een vioolkist bij.

Hij voelde met zijn vrije hand voor zich in de lucht.

De man was blind.

“Is er hier nog plaats voor mijn vioolkist”, vroeg hij aan niemand en iedereen.

Iedereen zweeg en bleef zuur voor zich uitkijken.

De zuurtegraad in die wagon zat vér boven de standaardwaarden!

Ik keek de anderen nog eens ferm met mijn citroenensmoel aan.

Ze konden er niet mee lachen.

Ik stond op en nam zijn hand.

“Hier, maat, hier is er plaats”, wees ik hem een plaats voor zijn kistje.

Hij legde fluitend de vioolkist neer.

Ik ging weer zitten.

“Speciale kerel, komt hier zo blind fluitend de wagon binnen…”, dacht ik waarderend.

Op de tast opende hij de sloten van de vioolkist.

Hij haalde er een machtig mooie, zeer oude viool uit.

“Miljaar”, zei ik, “is dat een Stradivarius?”

“Nee, zot. Het is een “Joseph en Antonius Gagliano, Napels Italië, 1771.

Ook al een kostbaar beestje. Familiebezit”, zei hij kortaf.

Hij ging in het midden van het gangpad staan.

Hij zette de viool aan zijn schouder.

“Dames en heren!”, riep hij met luide stem, “Tcha zal voor u spelen!”

Tcha begon viool te spelen alsof zijn leven er van af hing.

Opzwepende zigeunermuziek klonk door de wagon.

Na het eerste nummer begonnen enkele mensen aarzelend te applaudisseren.

Vervolgens speelde Tcha een klagend, door merg en been gaand stuk.

Ik werd er helemaal weemoedig van.

Hier en daar in de wagon werd een traantje weggepinkt.

Na dit fabuleus mooie nummer kreeg hij een staande ovatie.

Weg, zuurtegraad!

De volgende nummers waren erg vrolijk.

Iedereen lachte.

Iedereen was welgezind.

Vergadering of niet, de mensen vonden het leven weer mooi.

Of muziek nu waarlijk de zeden verzacht, ik weet het niet.

Muziek verzacht in elke geval de zure gezichten, dat heb ik gezién.

Tcha kwam naast me zitten.

“Machtig mooi, man”, sprak ik hem aan.

“Mag ik me voorstellen, Jaco”, zei ik.

“Aangenaam, Tcha Limberger, zoon van Vivi Limberger”, antwoordde hij.

“Toch niet Vivi, van de Hobbit, dat cafeetje in Brugge?”, stamelde ik verbaasd.

“Juist, Vivi, Albert eigenlijk, is mijn vader”, zei Tcha.

Mijn frank viel.

(Merk op : mijn “frank”! Toen vielen er nog franks, nu vallen er van die onnozele centen!)

“Maar Albert heeft les gevolgd bij mij!”, riep ik.

“De wereld is klein, hé”, grijnsde Tcha.

“Je papa was trots op je, Tcha”, zei ik.

“Hij vertelde me dat je blind was en dat je veertig instrumenten speelde toen je tien jaar was”, vertelde ik.

“Zestig, ondertussen”, lachte Tcha.

“Hij vertelde me de geschiedenis van je familie”, vervolgde ik.

“Moustache-zigeuners of zoiets”, probeerde ik me te herinneren.

Tcha lachte luid.

“ ‘Manouche’zigeuners, Jaco! Manouche!”, legde hij uit.

“Zestig jaar geleden richtte Piotto Limberger, mijn grootvader, zijn broer Latcheben Grünholz en zijn neef Baboula Ferret “de Piotto's” op.

Ze trokken met hun woonwagens door heel Europa en leefden van hun muziek.

Een tijdlang hadden ze ook een circus, met twee leeuwen, enkele slangen en een aap.”, vertelde Tcha enthousiast.

“Wij zetten die traditie verder”, vervolgde hij.

“Allé, die leeuwen en die aap hebben we achterwege gelaten”, lachte hij.

“Ik ga nog wat spelen”, zei Tcha en hij sprong recht.

Tot in Gent speelde Tcha virtuoos het ene nummer na het andere.

In Gent maakte Tcha zich klaar om af te stappen.

Hij legde zijn viool liefdevol weer in het kistje.

“Pa was je dankbaar, voor je lessen, Jaco”, zei hij fluisterend.

“Doe hem de groeten”, zei ik.

“So long, folks”, riep hij naar iedereen.

De mensen zwaaiden naar hem door het raam.

Tcha kon hen niet zien.

Hij verdween, tastend met zijn witte stok, richting uitgang.

Ik heb Tcha sedertdien diverse keren zien optreden.

Met zijn pa of met zijn eigen band, het “Tcha Limberger Quartet”.

Hij is en blijft grandioos.

Mocht je de kans krijgen om hem bezig te zien, twijfel niet.

Je zal het je niet beklagen!

(*) Tcha heeft een Cd uit : 'Gipsy Passion'. Hij  werd geproducet door Fapy Lafertin (die nog bij vader Piotti gespeeld heeft en in de jaren tachtig Waso oprichtte) en hij werd uitgegeven bij het Brugse platenlabel Parsifal.

Hup! Naar de winkel!