--mijn hoofd zat vroeger vol woorden

Rond vier uur deze morgen schrok ik wakker uit een droom.

Ik droomde dat ik de trein nam naar Brugge.

Het leven was weer normaal : ik ging voor de eerste keer weer gaan werken.

Ik had geen rugpijn, geen nekpijn, geen hoofdpijn en geen maagpijn meer.

Ik voelde me zonder meer supersterk.

“Kom maar op, wereld”, dacht ik.

Ik haalde mijn thermos uit mijn rugzak.

Ik zwierde de rugzak in een vloeiende beweging in het bagagerek.

“Wij gaan er weer tegen aan, hé, makker!”, sprak ik de thermos toe.

De thermos antwoordde : “Rock ’n Roll, Jacoja!”

Ja, in dromen kunnen thermossen spreken.

Ik wist dat ook niet, maar het blijkt zo te zijn.

Een man zat met open mond naar mij en mijn thermos te kijken.

Hij zat verstard van angst naar ons te kijken.

“Scheelt er wat, maat?” vroeg ik bars, “heb ik wat van u aan misschien?”

Hij schudde bevend zijn hoofd, te bang om een woord uit te brengen.

Ik ging zitten en bekeek de man eens wat rustiger.

Hij was een jaar of dertig.

Zijn maatpak was vreselijk.

De mouwen waren te kort, dat zag je zo.

Er lagen wat schilfertjes op zijn schouders.

Hij droeg een moderne bril met vieze, vettige glazen.

Op de koop toe was zijn das verkeerd geknoopt.

“Een boekhouder”, besloot ik.

“Het zal nondedju geen waar zijn. Mijn eerste treinrit in máánden en ik zit bij een boekhouder.”

Ik had bijvoorbeeld toch even goed bij een zwangere jonge politica kunnen zitten!

“Rotdroom”, droomde ik.

“Vertel maar”, zei ik tegen de boekhouder.

De man keek me verward aan.

Hij begon al een beetje te zweten op zijn voorhoofd.

Ik wachtte op zijn antwoord en schonk mezelf ondertussen een tas koffie in.

“Allé, komaan, vertel!”, spoorde ik hem aan.

Ongeduldig tikte ik met mijn vingers op het tafeltje.

“Ben ik aan het dromen of wat is dat hier?”, stotterde de man.

“Je bent aan het dromen en ik ook”, antwoordde ik.

“Een die thermos hier is ook aan het dromen en die trein ook”, vervolgde ik.

“Alles en iedereen is nondedju aan het dromen”, riep ik het uit.

“Dus : vertel!”, besloot ik.

De man schudde verward zijn hoofd.

“Ok. Als het zo zit”, zei hij twijfelend.

“Goed, maat. Je gelooft me niet?”, zei ik boos, “kijk goed naar mijn thermos!”.

Ik wees met mijn wijsvinger naar de thermos.

Het ding begon op en neer te wippen op de maat van mijn vinger.

De man begon te lachen.

“Dit is wel leuk, zo samen dromen”, zei hij.

Hij ontspande zich eindelijk.

Ik begon mij ook wat rustiger te voelen.

“Jacoja, met zo veel woorden in zijn hoofd”, stelde ik mezelf voor;

“Dirk”, antwoordde de man verlegen.

“Thermos”, zei mijn thermos.

“Shut up”, zei ik tegen het grijze ding.

“Goed. Dirk, nu moet je het vertellen”, zei ik zacht.

Dirk aarzelde.

“Wel”, zei hij twijfelend.

Hij keek angstig of er nog mensen in de wagon zaten.

De wagon was leeg.

Ik had hem vijf seconden eerder leeg gedroomd.

“Ik kan het niet meer aan”, zei Dirk plots.

“Die smeerlappen zitten daar maar geld in hun zak te draaien”, tierde hij.

“En ik moet dat allemaal recht trekken!”

Hij begon redelijk hysterisch te vloeken.

Vlug liet ik mijn thermos nog wat dansen.

Hij kalmeerde.

“Grote sommen, Dirk?”, vroeg ik.

“Miljaar, Jacoja, je kunt je dat niet voorstellen.

Duizenden euro”, antwoordde Dirk zuchtend.

“Goed. Dirk. Jij bent er tegen je wil in betrokken”, zei ik.

“Jacoja, ik heb geen keuze!”, riep Dirk boos.

“Als ik dit aan de grote klok hang ben ik mijn job kwijt!

Ik kom nooit meer aan ander werk!”, zei hij paniekerig.

“Maar het wringt, hé, Dirk”, zei ik zacht.

“Je kunt dat niet geloven, Jacoja.

Ik ben een eerlijk mens en nu zit ik zo in de miserie”, antwoordde Dirk.

Neerslachtig staarde hij naar mijn thermos.

Ik liet die nog wat wippen om hem op te vrolijken.

We naderden Brugge.

Met een lodderig oog zag ik op de wekker dat het ver vier uur was.

“Ok. Tijd om in de grijpen”, dacht ik in mijn droom.

“Geef mij eens die das, Dirk”, zei ik beslist.

Dirk keek verwonderd, maar hij deed wat ik hem vroeg.

“Er zijn twee dingen die ik in het leger geleerd heb”, zei ik, onverstoord de das ontknopend.

“Eén is  : een das knopen met mijn ogen dicht”, zei ik.

De daad bij het woord voegend herknoopte ik zijn das met mijn ogen dicht.

Tevreden bekeek ik het resultaat : een perfecte knoop.

Dirk trok de das weer over zijn hoofd.

Ik trok hem exact op de juiste plaats.

Daarna stofte ik de roosschilfers van zijn schouders.

Ik nam zijn bril van zijn neus en poetste die met mijn zakdoek.

Ik gaf hem zijn bril terug.

“Het tweede wat ik leerde in het leger :

dat je verrekt veel moed en zelfrespect moet hebben om er uit te stappen”, zei ik zacht tegen Dirk.

Dirk rechtte zijn schouders.

Hij keek me aan met een heldere blik.

Hij pakte zijn aktetas.

“Je hebt gelijk, Jacoja. Bedankt.

Ik dien vandaag mijn ontslag in en ik zoek een andere job”, zei hij dapper.

“Jobs genoeg, man. Boekhouders kunnen overal aan de slag”, klopte ik hem op zijn schouder.

Ik nam mijn rugzak en wipte er met mijn wijsvinger de thermos in.

Dirk lachte stralend.

“Is die thermos niet te koop, Jacoja?”, vroeg hij hoopvol.

“Goed geprobeerd, boekhoudertje”, riep ik, “maar de thermos van Jacoja is niet te koop!”

Deze zin uitroepend schrok ik wakker.

Mijn vrouwtje lag me aan te kijken.

“Een zware droom, Jacoja?”, vroeg ze.

“Mmm”, knorde ik slaperig, “het komt wel goed”.

Ze kroop dicht tegen me aan en ik viel weer in slaap.

Ergens anders in dit landje schrok een boekhouder wakker.

Zijn vrouwtje lag hem aan te kijken.

“Vandaag, vrouwtje”, zei hij beslist, “zoek ik ander werk. Eerlijk werk”.

“Ik ben blij, Dirk”, zei ze en ze vielen weer in slaap.