--mijn hoofd zat vroeger vol woorden

Een maand of vier geleden vertrok ik in Brugge, per trein, naar Gent.

Het was avond.

Ik was moe, maar aangenaam voldaan, van het vele werken.

Ik vond een plaatsje bij een oud koppel.

Een oude, grijze man en een oude, grijze vrouw.

Zeventigers.

Ze zaten rustig naast elkaar.

De vrouw zat dromerig naar buiten te staren.

De man zat met gekruiste armen uit te puffen.

Wat me opviel waren de handen van de man.

Hij had van die dikke, gespierde vingers, één en al eelt.

Werkmanshanden.

Handen die een leven vertelden.

Ik kroop achter mijn krant om eens lekker uit te blazen.

Vanuit mijn hoekje zag ik nóg een koppel.

Twee piepjonge mensen.

Pubers.

Ze zaten aan de overkant van het gangpad.

Ze zoenden dat het kraakte.

Discreet concentreerde ik mij weer op mijn krant.

“Miljaar”, dacht ik, “heb ik iets gemist?”

“Is het vandaag internationale koppeldag of zo?

Dat Valentijngedoe is toch maar in februari?”

Ik probeerde een artikel te lezen in mijn krant.

Dat lukte niet bijster door de geluiden van het jonge koppel.

Dat was me daar een gelebber!

“Ik zit nondedju in de trein der zuchten”, dacht ik geïrriteerd.

Ik deed nog een poging om me te concentreren op mijn krant.

“Sex maakt endorfine vrij in de hersenen”, stond er in vette letters.

Zuchtend plooide ik mijn krant dicht.

Dit had geen zin.

Ik keek naar de oude mensen voor me …

en mijn hart smolt.

Ze zaten dromerig, met een stralende glimlach, te kijken naar het jonge koppel.

“De jeugd, hé, Marie”, fluisterde de man zacht.

Hij pakte haar tengere hand en hield hem teder vast.

Een beetje beschaamd kroop ik weer achter mijn krant.

“Ik kan hier toch niet zonder blikken of blozen naar die mensen zitten kijken”, dacht ik.

Ik deed dus maar alsof ik de krant las.

“Weet je nog, Marcel, toen wij die leeftijd hadden”, hoorde ik de vrouw fluisteren.

Marcel lachte.

“Ja, Marie”, antwoordde hij op stille toon, “ik weet het nog”.

Gegeneerd kroop ik nog wat dieper achter mijn krant.

“Ja, mensen, ik kan wel achter mijn krant kruipen, maar ik blijf wel hóren, hé”, dacht ik.

Aan de overkant klonk weer een gesmak en gezoen dat het geen naam had.

“Hallo, meneer?”, riep Marcel plots.

Ik reageerde niet.

“Meneer?”, vroeg een lieve vrouwenstem.

Ik liet mijn krant zakken.

De twee oude mensen zaten me vriendelijk aan te kijken.

“Je moet je zo niet wegsteken, hoor”, zei Marcel, “ik begrijp dat dit een genante situatie is voor jou”.

“Laat ons wat praten, de reis is nog lang”, zei hij.

Opgelucht vouwde ik mijn krant weer op.

Ze was ver versleten van het open en dicht vouwen!

“Aangenaam, Jacoja, met zo veel woorden in zijn hoofd”, stelde ik mij beleefd voor.

Ik schudde hen beiden de hand.

“Zotteke”, lachte Marie, “woorden in je hoofd!”

 “In de bouw gezeten?”, wees ik Marcel op zijn handen.

“Ja”, zei Marcel met trots in zijn stem.

“Met deze handen”, zei Marcel, zijn beide eeltige voor me houdend, “heb ik veertig jaar gemetst”.

 “Hij heeft schone huizen gezet, Jacoja, je kunt dat niet geloven”, vulde Marie trots aan.

“Ik had geluk, Jacoja”, vervolgde Marcel.

“Ik moest nooit ver van huis om te gaan werken”, zei hij.

“ ’s Morgens was hij wel vroeg de deur uit”, vertelde Marie, “maar ’s avonds was hij altijd om vier uur thuis”.

“ ’ s Avonds was ik altijd bij mijn vrouwtje”, zei Marcel.

Hij keek haar verliefd aan en kneep eens in haar hand.

Plots viel me iets op.

Ik spitste mijn oren.

Het was stil aan de overkant!

Ik keek naar het jonge koppel.

Marcel en Marie volgden mijn blik.

Het jonge koppel zat met open mond en met glazige ogen naar ons te luisteren.

De jongen kneep in het meisje haar hand.

Ik keek weer naar Marcel.

Hij knipoogde naar mij.

“Wij zijn straks vijfenvijftig jaar getrouwd, Jacoja”, zei hij.

“Ik was zestien toen we trouwden”, fluisterde Marie ondeugend.

“De pastoor wilde ons niet trouwen”, lachte Marcel, “maar hij kon de boom in!”.

Gedurende de rest van de reis bleven Marie en Marcel vertellen.

Ze vertelden een mooi  verhaal.

Een verhaal van liefde en eenvoud.

Het bleef stil aan de overkant.

Het jonge koppel zat ademloos te luisteren.

In Gent nam ik afscheid.

Ik schudde Marcel de hand.

Even dacht ik dat hij de mijne zou breken.

Ik gaf Marie een zoen.

“Het ga jullie goed”, zei ik nog.

“Jou ook, Jacoja”, zei Marie.

“Lebber lebber lebber”, pestte ik de jonge gasten bij het passeren.

Ze lachten.

Toen ik thuis kwam vertelde ik dit verhaal aan mijn vrouwtje.

“Amaai, vijfenvijftig jaar!”, riep ze.

Ze begon snel te rekenen.

“Dat halen wij niet meer, Jacoja”, zei ze spijtig.

Ik pakte haar eens dicht.

“ ’t Is niet alleen de kwantiteit die telt, meisje, ’t is ook de kwaliteit”, troostte ik haar.

“Kwantiteit, kwaliteit, …”, herhaalde ze.

“Etenstijd, ja!”, riep ze en ze wees naar de keukenkast.

Welgezind dekte ik de tafel.

“Samen oud worden”, mijmerde ik, “is het schoonste geluk dat er bestaat”.