--mijn hoofd zat vroeger vol woorden

Een paar maanden geleden stond ik te suffen aan de bushalte in Brugge

Het was avond, mijn les zat er op en ik was murw.

Ik had die dag waarlijk alles gegeven wat er in mij zat.

Ik voelde mij leeggezogen, een zombie.

Ik was Zijne Murwheid Zelve!

Er was in de verste verte nog geen bus te zien.

Ik stond al vijftien minuten te wachten.

Ja, die bussen in Brugge : ze rijden om de tien minuten!

Zuchtend leunde ik tegen de gevel achter mij.

Ik sloot mijn ogen en probeerde mij wat te ontspannen.

Een waterig avondzonnetje scheen aangenaam op mijn gezicht.

Ik schrok op : iets of iemand trok aan mijn broek!

Ik opende mijn ogen, keek naar beneden …

recht in twee schattige, amandelvormige bruine oogjes.

Een klein, andersgepigmenteerd meisje van een jaar of drie keek me lachend aan.

Ze had zo van die staartjes in haar kroezenhaar.

“Dag Jacojaatje”, zei ze lief.

Ik pakte haar op en gaf haar een dikke knuffel.

“Dag kleine, lieve Melissa”, fluisterde ik in haar oor.

Ik draaide me om en keek in de glunderende gezichten van Oumar en zijn vrouw.

Oumar, mijn andersgepigmenteerde vriend en zijn vrouwtje!

Wat was ik content om hen te zien!

Oumar schudde omstandig mijn hand en somde op zijn Afrikaans al mijn “Titels” op voor zijn vrouw.

Melissa zat op mijn arm te giechelen.

Ik schudde de vrouw ook de hand.

“Aangenaam, Abioye”, zei ze.

“Aangenaam, Jacoja”, zei ik.

Melissa had ik al eerder gezien en Oumar had me al veel verteld over zijn prinses Abioye.

Abioye was een zeer knappe Afrikaanse vrouw.

Ze droeg een felgekleurde sarong en ze had van die pareltjes in haar dreads.

“Dit is nu die Jacoja waar mijn echtgenoot het zo veel over heeft”, zei ze lachend, in vlekkeloos Nederlands.

“De man met zo veel woorden in zijn hoofd”, lachte Abioye.

“Je ziet er moe uit, Jacoja. Veel moeten werken, vandaag?”, vroeg ze vriendelijk.

Ik gaf  Melissa aan Oumar en vertelde haar één en ander over mijn werk.

“De bus komt!”, kraaide Melissa even later.

We stapten op.

Oumar als eerste, met Melissa op zijn arm.

We toonden ons abonnement en we zochten een plaatsje.

De bus zat propvol senioren.

Zat iedereen daar zuur te kijken!

“Mensen, mensen”, dacht ik, “wat is het leven een feest!”

We vonden een plaats bij een oude, grijze man.

Melissa kwam gezellig op mijn schoot zitten.

“Lieve kleine meid”, dacht ik, compleet van de kaart van vertedering.

De bus vertrok.

Schuin voor me zat Oumar te grijnzen.

Abioye kon haar gezicht ook niet in de plooi houden.

Ze hield haar hand voor haar mond en ze zat te snikken van het lachen.

Ik keek onbegrijpend naar Oumar.

Hij wees discreet naar Melissa.

Ik bekeek haar eens goed…

en ik schaterde het uit van het lachen.

Melissa zat de zuurkijkende oude man na te doen.

Ze deed dat zoals alleen peuters van drie jaar dat kunnen :

ze stak haar onderlip krampachtig naar voor, precies zoals de oude man.

Ze keek even lodderig als de man.

De oude man begon ook te lachen.

“Wie kan er weerstaan aan een kinderlach”, dacht ik tevreden.

Hij keek Melissa vriendelijk aan.

Melissa bootste op slag zijn vriendelijke gezicht na.

“Jij bent een klein spookje”, zei de man, wijzend naar Melissa.

“Al wat je zegt ben je zelf”, antwoordde ze bliksemsnel.

Hier en daar begonnen senioren al wat vriendelijker naar dit tafereel te kijken.

“Melissa!”, zei Abioye streng, “beleefd zijn, hé!”

“Ja mama”, antwoordde Melissa braaf.

Goedkeurend gemompel steeg op in de bus.

De oude man zocht in zijn zakken.

Hij diepte er een muntstuk van twee euro uit te voorschijn.

“Kijk, kleine meid”, zei hij.

Hij hield Melissa het muntstuk voor.

Melissa keek hem vrolijk aan.

“Ik kan toveren”, zei de oude man.

Hij was nu helemaal een lieve oude grootvader geworden.

De andere senioren volgden de situatie op de voet.

Een mevrouw verliet haar zitplaats en kwam naast ons staan, om zeker niets te missen.

Oumar en Abioye zaten geamuseerd te kijken.

“Knip”, zei de oude heer en het muntstuk was verdwenen.

“Straffe kost”, dacht ik bewonderend.

Hier zat een knappe goochelaar voor me!

De man haalde het muntstuk met zijn andere hand uit Melissa haar oor.

Ze kraaide van plezier.

“Nog eens!”, riep ze enthousiast.

De oude man lachte.

Hij knipte het muntstuk weer weg en toverde het uit Oumar zijn neus.

Oumar zat daarna scheel naar zijn neus te kijken.

Melissa kreeg de slappe lach.

Tien minuten later arriveerden we aan het station.

Iedereen in de bus zat te glimlachen.

De oude man haalde de ene truc na de andere uit met het muntstuk.

Ik had er geen idee van hoe hij het deed, maar zijn vingervlugheid was indrukwekkend.

Verschillende mensen kwamen ons groeten bij het afstappen.

Een oude vrouw streelde Melissa over haar hoofdje.

De oude man gaf het muntstuk aan Melissa.

“Hier”, zei hij, “voor je spaarpot”.

Abioye keek streng.

“Dank u, meneer”, zei Melissa beleefd.

Ze keek blij toen iedereen weer goedkeurend mompelde.

Buiten, aan de bushalte voor het station, nam ik afscheid.

“Dag Oumar, mijn vriend”, zei ik en ik schudde hem de hand.

“Dag Abioye”, zei ik en ik gaf haar een zoen.

“Dag klein spookje”, zei ik plagend tegen Melissa.

“Al wat je zegt ben je zelf, Jacojaatje”, antwoordde ze en ze stak haar tong uit.

“We spreken eens af, hé, Jacoja”, riep Oumar me na.

Ik knikte en toonde mijn gsm.

“Bel maar”, riep ik en ik holde welgezind naar mijn trein.