--mijn hoofd zat vroeger vol woorden

Een maand of vier geleden, het was midden oktober, stapte ik in Brugge op de trein.

Die trein reed huiswaarts, richting Gent.

Ik was moe, maar voldaan van het vele werken.

Daar zal de trouwe lezer al niet meer van verschieten, zeker?

Ik nestelde me knus in een hoekje van de wagon, tussen het andere plebs.

Voor me zat een jonge, knappe, blonde kerel.

Naast hem zat een wat oudere vrouw.

Ik diepte mijn computermagazine uit mijn rugzak en begon te lezen.

“Tijd voor enig gezeik over Microsoft en aanverwanten”, dacht ik vrolijk.

De trein vertrok schokkend.

“Een treinbestuurder met Parkinson”, dacht ik gemeen.

Ik zat rustig te lezen.

“Servicepack2, een update van Microsoft, deed wereldwijd zeventig procent van de computers crashen”.

“Wat zijn dat toch professionals, daar bij Microsoft”, dacht ik bewonderend.

Plots hoorde ik vreemde keelklanken.

Ik keek boven mijn magazine uit naar de jongen.

Hij was, druk gebaren makend, aan het praten met de vrouw.

Zij antwoordde met andere gebaren.

De jongen probeerde ook wel te spreken, maar hij produceerde alleen rauwe klanken.

Ik zat het tafereel verwonderd aan te kijken.

Ik snapte geen bal van wat ze vertelden.

De jongen wees naar mijn magazine en wendde zich weer tot te vrouw.

Ik keek de vrouw vragend aan.

Ze lachte.

“Mark maakt zich druk over die titels op de cover van je magazine”, zei ze.

“Hij volgt computerlessen, ’t is daarmee”, zei ze.

Mark knikte bevestigend.

Ik besloot mezelf eerst netjes voor te stellen.

Dat is beleefd en dat praat gemakkelijker.

“Aangenaam, Jacoja, met zo veel woorden in zijn hoofd”, zei ik.

Ik schudde Mark en de vrouw de hand.

“Aangenaam, Anita en Mark”, zei de vrouw.

“Mark volgt computerles in Brugge en ik ben zijn begeleidster”, zei Anita.

Ze maakte daarbij bliksemsnelle gebaren, in de richting van Mark.

Mark antwoordde met zijn handen.

Anita lachte.

Ze vertaalde : “Mark zegt dat Windows een snertprogramma is”.

Mark maakte weer een hele reeks gebaren.

Ik zat bewonderend naar zijn handen te kijken.

Ik keek vragend naar Anita.

“Hij zegt dat die Servicepack2 voor heel veel ellende zorgt”, zei ze.

“Windows sucks”, antwoordde ik.

Anita vertaalde mijn woorden in gebaren.

Mark lachte.

“Shit”, dacht ik, toen ik hem zo zag lachen, “wat een knappe kerel!”

“Mark kan ook redelijk liplezen, Jacoja”, zei ze.

“Ok, Mark, ik spreek jou taal niet”, zei ik traag en ik keek hem recht in de ogen.

Ik bewoog overdreven mijn lippen, bijna in slowmotion.

Hij bleef vriendelijk in mijn ogen kijken.

“Karaktertest geslaagd”, dacht ik tevreden.

Anita lachte en zei : “Je mag gewoon praten, hoor, Jacoja.

Tegen dove mensen moet je niet extra traag praten. Ze kunnen ook snel liplezen”.

“Leer mij eens een paar gebaren”, vroeg ik, duidelijk articulerend.

“Dat kan van pas komen wanneer ik andere dove mensen tegen kom”.

“Allé, ik ken wel een paar gebaren, hé”, lachte ik.

“Maar of die wel geschikt zijn om een beleefd gesprek te voeren betwijfel ik!”

Mark grijnsde.

Hij stak zijn middelvinger op.

Anita lachte.

“Ja, ja”, dat is zo’n gebaar dat ik al ken!”, riep ik.

Mark zette zich eens goed.

Hij maakte trage gebaren.

Eerst wees hij naar mij.

Vervolgens draaide hij zijn pols met zijn duim tegen zijn wijsvinger.

Daarna toonde hij met duim en wijsvinger iets als vijf centimeter.

“Héla”, dacht ik fronsend, “geen beledigingen, hé!”

Hij maakte een cirkelvormige beweging met een vinger voor zijn gezicht.

Tot slot draaide hij met zijn vingers weer voor zijn gezicht en stopte met zijn duim op zijn neus.

Ik keek vragend naar Anita.

“Zo veel woorden in je hoofd”, zei ze.

“En dat laatste betekent dat je gek bent”, lachte ze.

“Opletten wat je zegt, hé, maat”, lachte ik en ik stak mijn vuist op.

Mark lachte en draaide met zijn wijsvinger tegen zijn slaap.

“Pas op, hé!”, riep ik, “dat heb ik begrepen, hé!”

We naderden Gent.

Mark en Anita gaven me les in gebarentaal.

Het was een vrolijke boel.

Mark vertelde een goeie mop over doven, in trage gebarentaal.

Hij was zó content toen hij merkte dat ik de mop begrepen had!

Ik ook.

Ik zweette van de inspanning van al die mouvementen te volgen.

“Mark?”, vroeg ik vriendelijk, “wil je me nog één ding leren?”

Hij knikte bevestigend.

“Leer me eens zeggen : “Ik zie je graag”, in gebarentaal”, vervolgde ik.

Hij keek vragend.

“Wel! Dan kan ik dat straks eens zó zeggen, tegen mijn vrouwtje”.

Hij keek opgelucht.

Mark hield zijn vingertoppen van beide handen tegen elkaar.

Zijn vingers waren licht gebogen.

Hij bewoog zijn armen drie keer in een soort golfbeweging.

Anita schaterde het uit.

“Mark!”, riep ze, druk tegen hem gesticulerend.

“Dat betekent “ik wil met je vrijen””, verklaarde ze.

Mark zat guitig te lachen.

“Ok”, zei ik, “dat kan ook van pas komen”.

Vervolgens maakte Mark een eenvoudig gebaar.

Hij draaide zijn rechterhand sierlijk met licht gespreide vingers.

Zijn pink wees daarbij omhoog.

In een vloeiende beweging duwde hij met zijn middelvinger tegen zijn hart.

“Het teken voor ‘verliefd’ “, zei Anita zacht.

Ik was sprakeloos.

Dit was één van de mooiste gebaren die ik ooit gezien had!

Miljaar, zo gracieus!

Vingerballet!

De trein kwam aan in Gent.

“Geef me de vijf, Mark”, zei ik.

We schudden mekaar de hand.

Ik nam afscheid van Anita.

Mark wees naar mij en tikte nog eens tegen zijn voorhoofd.

Ik maakte een pistool met mijn vingers en schoot naar hem.

Daarna blies ik de denkbeeldige rook weg en stapte af.

Toen ik voorbij hun raam passeerde waren ze druk aan het gebaren naar elkaar.

“Mooi”, dacht ik, “die dansende handen”.

Ik oefende het gebaar “verliefd” nog wat terwijl ik naar buiten liep.

En het gebaar “vrijen”, voor alle zekerheid.