--mijn hoofd zat vroeger vol woorden

Ik denk dat het vorig jaar eind september was, maar ik weet het niet meer helemaal zeker.

Het kan ook begin oktober geweest zijn.

Het was in elk geval een mooie, warme najaarsdag.

Zo’n echt bijna windstille, perfecte najaarsdag.

Het was een uur of drie in de namiddag.

Ik had vroeg gedaan met werken.

Ik liep wat te lanterfanten op perron 10 van Brugge.

(den dikke) lan·ter·fan·ten (onov.ww.)

1 [pej.] luieren

Ondertussen floot ik een nummer van Solid Jive, de beste bluesband van het Europese continent.

De trein die er moest staan stond er niet.

“Who cares”, dacht ik.

Ik leunde op mijn gemak tegen een reclamepaneel.

De zon scheen heerlijk op mijn gezicht.

Ik sloot genietend mijn ogen.

“Laat die trein nog maar even wegblijven”, dacht ik.

Plots viel me iets op.

Ik stopte met fluiten.

Ik hoorde niets!

Geen trein, geen verkeer, geen mensen, …

Ik opende mijn ogen en keek eens rond me.

Er was niemand op het perron.

Ik zag geen verkeer in de straten rond het station.

Gerustgesteld glimlachend sloot ik mijn ogen weer.

“Het station der stilte…”, dacht ik.

Het was zo’n zeldzaam moment, alsof ik mij in een luchtbel bevond.

Een geluid verbrak de stilte.

Een scherp, aandachttrekkend roepen.

Ik spitste mijn oren.

Ik hield mijn ogen dicht en concentreerde me.

Ik fronste verbaasd.

Het geluid kwam niet uit de struiken naast het perron.

Het kwam van boven, zo’n meter of tien boven de grond.

Ik hoorde ook een vreemd geruis.

“Ha!”, dacht ik, “ik ken je!”.

Ik opende mijn ogen en zag de bevestiging van wat ik dacht :

boven de struiken aan de rand van het perron hing een torenvalk te bidden.

Het was een mannetje, aan zijn blauw kopje te zien.

Hij riep me : “kijk naar mij, kijk naar mij!”

Ik glunderde.

Zo maar, op tien meter voor me, hing een torenvalkje de show te stelen!

“Dat beest staat op de loonlijst van de NMBS”, dacht ik.

“Falco Tinnunculus, ingehuurd om eenzame reizigers te plezieren”, lachte ik bij mezelf.

Het was een prachtig dier met roodbruine schouders en witzwarte pennen.

Het torenvalkje klapperde razendsnel met zijn vleugels.

Zó snel, mijn ogen konden het niet volgen.

Het tuurde voortdurend naar beneden, tussen de struiken.

Mijn ogen schoten heen en weer, speurend tussen de struiken aan de overkant van het spoor.

Er gebeurden rare dingen met mij.

Ik voelde oeroude jachtinstincten in mij opwellen.

Ik liep, stil als een panter, op de boord van het perron.

De torenvalk keek me recht in de ogen, maar hij vloog niet weg.

Plots merkte ik een beweging tussen de struiken.

Ik verstijfde.

De torenvalk draaide zich in de goede richting.

Ik hield onbewust mijn adem in.

Mijn spieren spanden zich.

De torenvalk riep, schel en luid deze keer.

Als in een vertraagde film gebeurde het.

De valk vouwde zijn vleugels samen en stortte als een baksteen naar beneden.

De muis had geen enkele kans.

Twee seconden later vertrok hij met een dode muis tussen zijn klauwen.

Ik had kippenvel.

Al het haar op mijn lijf stond recht.

Glimlachend keek ik het valkje na.

“Bedankt, maat”, prevelde ik, zwaar onder de indruk, “dit was van het mooiste van mijn leven”.

“Arme muis”, dacht ik nog, “het was niet bepaald het mooiste van zijn leven…”

Een minuut later kwam het station weer tot leven.

Ik hoorde de roltrap starten en er kwamen mensen naar boven.

Er reden weer auto’s en bussen in de straten rond het station.

Drie treinen kwamen tegelijk met een hels lawaai het station binnengereden.

De luchtbel spatte uit elkaar…

Mijn trein reed voor.

De zon verdween abrupt.

Zuchtend pakte ik mijn rugzak.

Ik stapte op en zette me aan het raam.

Speurend keek ik uit over Brugge.

Héél in de verte zag ik een vogel vliegen.

Hij bleef stilhangen in de lucht, klapperend met zijn vleugels.

Ik lachte.

“Next mouse!”, dacht ik, “het zijn slechte tijden voor de muizen”.

Wil je meer weten over torenvalken : http://www.ivnvechtplassen.org/ivn_vogels_veen_weide/Tore... (daar kan je de torenvalk ook horen!)