--mijn hoofd zat vroeger vol woorden

Blijk ik ter plekke, per ongeluk, toevallig, ook film opgenomen te hebben bij de geluiden rond de menhir! Kom dat tegen!

Let op mijn regie, mijn scherpstelling en hoofdzakelijk : mijn personage(s)  !

klik hiernaast voor de langspeelfilm :  den verziau de gargantua!

Olé! En dan ga ik nu verder met mijn vrijdagavondsessie "Leffedrinken".

bij de foto. Picardie, meer in het bijzonder de Aisne, Val de la Serre... heeft mijn hart gestolen. Ik ben nondedju zot van die streek. Het geluid is daar ter plaatse opgenomen.

Natuurlijk staan er Menhirs op Titan.

Wat voor een vraag is dat nu? 

Er staan nondedju massaal veel Menhirs op Titan!

De Neolitische Titanees had namelijk niet alleen ons maantje te aanbidden zoals onze voorouders de Neolithiekers, neen : hij/zij (Titanezen had je er van beider kunne) had zomaar eventjes Saturnus én nog minstens 55 andere concurerende manen te aanbidden! Dat alles tenmidden van menige ethanolmeren, stel je voor! 

Het kunnen er meer zijn, manen, we zijn nog steeds aan het tellen, maar die planeet Saturnus, blijft goed geteld : één.

Je zou al eens een Menhirtje kappen, hé!

Zie hier : een foto van één der vele Menhirs op Titan ! "Olé", komt spontaan in mij op bij het zien van zo'n Toro van een Menhir! 

 

Ha! De Verziau de Gargantua! Sportief Menhirke! Mi gusta!

Is dus geen in de was gekrompen menhirtje zoals dat kiezeltje van Lord Blotbilski , hé.

Den Verziau, waar ik dit weekend op ga zitten om na de te denken over het leven, heeft een hoogte van 5 meter boven de grond en euh, nog een laagte van 3 meter onder de grond.

Die Neolitische Members hebben dus nogal een boomstammetje versleten om hem daar zo op dat heuveltje te krijgen!

Er is een vrij pikante legende verbonden aan Den Verziau, maar daarover later meer!

Ik neem best mijn ladder mee dit weekend, denk ik.

En laat mij nu werken!

in la douce France, staat een Menhir.

Ja, er staan er inderdaad nogal wat, Menhirs, daar in France.

Soit.

Ik ga vanaf vrijdag tot en met zondag bovenop die Menhir gaan zitten om eens na te denken over het leven.

Eerst loop ik natuurlijk van Marcy naar die Menhir en er rond, ondertussen flapperend met mijn oren, wat had je gedacht?  

Kwestie van na de denken over het leven.

Vanaf maandag dus hier, op deze blog : foto's van de Menhir "Le Verziau de Gargantua."

Allé : ga ook maar eens wat nadenken over het leven.

Olé! 

En dat zal nog wel even duren : elk seizoen duurt er acht jaar! De lente is er pas begonnen, dus geniet de komende acht jaar maar van deze prachtige voorjaarsbloeier : de "Prunulus Jacoja Titansis" ! Dingske, die sonde daar, Huygens, mailt mij geregeld een foto.Johei! Allen daarheen!

"Eenvoud is inzien wat je niet kunt weglaten."

Dat is pas een spreuk, hé!

Dat is nog wat anders dan "de morgenstond heeft goud in de mond", hé!

Of "Wie eerst lacht best lacht"!

Dat is nogal een ander niveau, hé!

Miljaarde ik ben weer nerveus!

Tijd voor een Leffe of twee! Olé!